Zomergevoel

De tweede zaterdag van juli beloofde een prachtige dag te worden. Samen met mijn zus, die sinds kort ook iets meer met fotografie bezig is, ging ik op zoek naar wat fotomodellen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Het was super rustig in de duinen en echt heerlijk weer. We vonden opvallend veel vlinders, die goed mee werkten voor de foto’s, eindelijk een paar vlinders die gewoon even rustig bleven zitten. De Grote Groene Sabelsprinkhaan was wel de kers op de taart. Wat zijn ze groot, we zagen er tientallen. En ze werkten ook bijzonder goed mee voor de foto’s. Na uren struinen waren we moe en tevreden. Een ijsje bij De Boshut bij ingang Panneland maakte ons zomerse gevoel compleet.

 

De langste dag 2020

Vanwege de Corona-uitbraak hebben mijn activiteiten lange tijd stil gelegen. Maar na versoepeling van de landelijke maatregelen vond ik dat een struinronde met maximaal 4 personen wel moest kunnen. De langste dag leek mij wel een geschikte gelegenheid, er is niets zo heerlijk als ‘s avonds lekker lang door de duinen struinen.

En wat hebben we genoten, mede dankzij het super mooie weer. Zoals altijd kwamen we eigenlijk tijd te kort en moesten we nog een beetje doorlopen om op tijd bij de uitgang te zijn. Onderstaand een paar foto’s.

Stormachtige wandelingen

Mei 2020, we blijven nog steeds veel thuis, maar gelukkig kan ik nog steeds doen wat ik leuk vind: wandelen in de natuur en fotograferen. De afgelopen weken was ik een paar keer in de Waterleidingduinen. Iedere keer heb ik weer genoten van het concert van de vogels en de mooie natuur. Wat betreft de fotografie kwam het tot wisselende resultaten, voornamelijk dank zij de harde wind die er tijdens al mijn bezoekjes stond.

Ik had van alles in mijn hoofd om de Meidoorns mooi te fotograferen, en de settings waren er ook wel, maar zoals al gezegd, verpestte de wind het eigenlijk iedere keer.

meidoorn
Leuk natuurlijk, zo’n registrerend plaatje.
meidoorn
Het blijft een prachtig gezicht, en de geuren zijn super lente-achtig.
meidoorn
Maar ik ben op zoek naar een wat meer schilderachtige setting.
meidoorn
Hier schijnt de lage avondzon wel mooi door de bloemblaadjes heen.
meidoorn
Op weg naar de uitgang doe ik nog een laatste poging er iets van te maken.

Al wandelend kom ik het eerste (en tot nu toe enige) Icarusblauwtje van dit jaar tegen. Het is wel een super meewerkend fotomodel.

icarusblauwtje
Icarusblauwtje.
icarusblauwtje
Icarusblauwtje.
icarusblauwtje
Icarusblauwtje.

Na de foto’s heb ik dit Icarusblauwtje welterusten gewenst en ben verder gelopen. Ik moest wel de tijd een beetje in de gaten houden om voor zonsondergang terug bij de uitgang te kunnen zijn. Bij één van de poeltjes op het Groot Zwarteveld viel mijn oog op een redelijk verse Libel. Meestal bungelen ze in het riet, deze hing aan een boomtakje te balanceren boven het water. Degenen die mij op Social Media volgen hebben ongetwijfeld de filmpjes al gezien over hoe onderstaande foto’s tot stand zijn gekomen, ik hield er in ieder geval weer eens een paar natte voeten aan over.

libel
Libel, hier wat meer van de omgeving mee genomen op de foto.
libel
Libel, de vleugels mooi opgelicht door de avondzon.
libel
Libel, hangend aan een takje.
libel
De Libel bleef rustig hangen, de wind was ook hier wel spelbreker bij het maken van de foto’s.

Na deze fotoshoot werd het wel tijd om in een flink tempo terug naar de uitgang te lopen.

Enkele dagen later was ik weer in de Waterleidingduinen, en zo ook de wind. Mijn plannetje om verder te gaan met het fotograferen van de Meidoorns heb ik maar meteen uit mijn hoofd gezet. Een hert langs het Zwarteveldkanaal bleef me roerloos aanstaren. Dit werd een gemakkelijke fotoshoot. Eenmaal thuis zag ik pas dat hij allerlei verschillende bekkies had getrokken, waarvan ik er enkele in een fotocollage heb gezet. Het duurde vrij lang voordat hij twee oren netjes naar voren had, waarvan dan een grotere foto.

damhert
Pas thuis zag ik de diverse bekkies die dit Damhert trok.
damhert
En uiteindelijk stond meneer er mooi bij, je ziet ook al goed zijn beginnende nieuwe gewei.

Meer spanning zat er niet in deze avond. Ik hoopte nog op een mooie zonsondergang, maar helaas trok de lucht wat flets en grijs dicht.

Een week later besloot ik wat minder vroeg te gaan, in de hoop dat ik, met een zonnetje, wat kikkers en hagedissen zou spotten. Het begon op een andere manier al goed, ik zag diverse Argusvlinders. Maar helaas (en alweer dankzij de harde wind) kwam er geen mooi fotomomentje. Ik zag ook diverse Kleine Vuurvlinders, die gelukkig wel net lang genoeg bleven zitten.

vuurvlinder
Deze Kleine Vuurvlinder bleef wat langer zitten.
vuurvlinder
Wat zijn ze toch prachtig, deze Kleine Vuurvlinders.

Verder zag ik van alles, maar het lukte me niet om een serie te maken van één en hetzelfde beestje. Dus onderstaand maar een rijtje “Los zand”.

bruinvleugelroofvlieg
De Bruinvleugelroofvlieg.
gaasvlieg
Gewone Gaasvlieg.
glazenmaker
Voor mij een nieuwe waarneming, deze Vroege Glazenmaker.
zandhagedis
Na lang zoeken vond ik toch, goed verstopt, een Zandhagedis.

De misser van de dag wil ik jullie niet onthouden, en misschien herkennen enkelen van jullie het wel, na lang zoeken zie je daar in de verte een vlinder zitten, en het lijkt een hele bijzondere. Zo ook nu, en met de camera in de aanslag sloop ik dichterbij. Nou, onderstaand mijn “bijzondere vlinder”.

misser
Niets is wat het lijkt, mijn “bijzondere vlinder” bleek gewoon een verdroogd blaadje een een rietstengel.

Tot zo ver mijn verslaggeving uit de mooie Waterleidingduinen. Ik hoop van harte dat de wind eens wat minder wordt, en dat er een heleboel regen valt, daar wordt de natuur vast heel blij van.

Alle foto’s nog even in een galerij bekijken:

 

Vroege vogels – april 2020

Corona, ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken. We moeten zoveel mogelijk thuis blijven en afstand houden. Ik probeer er natuurlijk het beste van te maken, en geniet van het thuis zijn. Maar gelukkig, een frisse neus halen mag, en van die vrijheid maak ik dankbaar en verstandig gebruik. Mijn bezoekjes aan de Waterleidingduinen zijn in ieder geval niet in de drukke weekenden en ook niet op mooie dagen overdag. Echt nieuws is dit niet want eigelijk ging ik toch al nooit op drukke tijdstippen. Nee, ik zet ook nu één keer per week heel vroeg de wekker en sta met zonsopgang voor het hek.

Het levert in ieder geval een paar fraaie sfeerplaatjes op. Dit alleen al maakt het vroege opstaan meer dan waard.

Verder is er in de eerste helft van april nog niet veel te beleven in het duin, het lentegroen moet nog groeien en voor de macrolens zie ik weinig geschikte onderwerpen. De vogels daarentegen laten uitbundig van zich horen. Nou ben ik nooit een echte vogelfotograaf geweest, mijn hart ligt bij macro en landschap. Maar, met de komst van mijn fantastische telezoomlens begin ik er lol in te krijgen, en probeer me er in te bekwamen. En dat resulteert in dit blog in een uitgebreide galerij met vogels. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen.

 

Kikker-verhalen

Na onze niet helemaal geslaagde zoektocht naar de blauwe Heikikkers van vorige week, hebben we afgelopen vrijdag wederom wat natuurgebieden afgestruind. In eerste instantie leek het weer niet te gaan lukken, het was grijs, en er waaide een ijzig koud windje. Waarom zou je als kikker naar de oppervlakte komen als je ook lekker behaaglijk in de modder kunt schuilen?

klapekster

De zoektocht langs de waterkanten  leverde wel een andere interessante, en voor sommigen van jullie misschien wat lugubere vondst op. Een Klapekster (vogel) legt altijd een voorraadje voedsel  aan, en dit  knaagdier is een achtergebleven snackje.

heikikker

Enfin, de zoektocht gaat verder, het weer klaart een beetje op, en terwijl we langs een niet zo opvallend poeltje lopen, kijken een paar prachtige kikkerogen me  aan: hebbes! Zelf vind ik het lastig om vanaf de foto te bepalen of dit nu echt een blauwe Heikikker is, of toch gewoon een Bruine Kikker. Het doet aan de foto niets af, de kikker is prachtig en ik verbaas me, wederom, over de kwaliteit van mijn onlangs aangeschafte telezoomlens!

pad

pad

Op slechts een paar meter afstand van de eerder genoemde  kikker zat deze pad. Hij bekeek het allemaal op z’n gemak en liet zich uitgebreid fotograferen. En zeg nou zelf, is hij niet knap. In het kader van de Corona-crisis heb ik toch maar afstand gehouden en hem geen kusje gegeven.

kikkers

kikkers

En dan zijn er natuurlijk altijd van die eigenwijze types die het niet zo nauw nemen met de anderhalve meter afstand. En om deze twee op de foto te krijgen was ook wel een uitdaging. Buikschuiven aan de slootkant maar dan heb je ook wat, al waren dit niet helemaal de foto’s die ik van tevoren in gedachten had.

Als laatste wil ik deze foto met jullie delen. Deze kikker zat goed “verstopt” tussen een enorme wirwar van takken. Scherpstellen was wel even een kunst, en zoals jullie zien is deze foto niet echt scherp. Normaalgesproken zou zo’n foto bij mij onmiddellijk in de prullenmand verdwijnen. Maar …. kijk even goed, door de wat merkwaardige waterkringen om de kikker heen lijkt het net een beetje op de Paashaas. Ach, mijn website gaat over fotografie en natuurbeleving, het hoeft niet altijd perfect te zijn. Een kans om een betere foto te maken kreeg ik trouwens niet.

Inmiddels  regeert Corona ons land, er zijn belangrijker zaken aan de orde dan natuur en fotografie, en ik probeer op dagen met mooi weer weg te blijven uit de natuur, veel te druk! Aan de andere kant is een uurtje natuur wel een fijne manier om even te vergeten en het hoofd leeg te maken. Of dat lukt, lezen jullie in een volgend blog.

 

Expeditie Veluwe

De Blauwe Heikikker, mijn fotomaatje Marry en ik proberen ze al een paar jaar op de foto te krijgen, maar tot nu toe zonder veel geluk. Afgelopen vrijdag, terwijl Nederland in de ban van het Corona-virus begint te raken, zijn we naar de Veluwe gereden en opnieuw op zoek gegaan. Het was avontuurlijk, door de overvloedige regenval van de laatste tijd stonden de wandelpaden deels onder water en in no-time zaten schoenen en broek onder de blub.

We zijn in ieder geval in een goed gebied. Maar beter dan dit wordt het niet. Wellicht toch te koud en wisselvallig weer, wat de kikkers deed besluiten de warmte onder water te zoeken in plaats van aan de oppervlakte.

Het venijnige zonnetje, in combinatie met water en soms blauwe en dan weer inktzwarte luchten, nodigt wel uit tot een beetje landschapsfotografie.

En gewoon op een uurtje rijden van de Randstad

Enfin, genoten van dit mooie stukje natuur, maar helaas, weer geen Blauwe Heikikkers.

Als laatste plaats ik deze foto. Ja, echt gemaakt in hetzelfde natuurgebiedje. Natuurfotografie is ook: genieten, even je hoofd leeg maken, op een bankje zitten met koffie en een koekje en luisteren naar de geluiden van de natuur. Dat deden wij, Marry en ik. En hoorden en zagen de samenscholing van deze vogels. Het leverde nog een apart plaatje op.

Workshop lange sluitertijden

Filtergebruik en lange sluitertijden, een onderdeel in de fotografie wat me interesseert, maar waar ik eigenlijk maar weinig ervaring mee heb. Hoogste tijd dus voor een workshop. En zo reed ik op zaterdagochtend heel vroeg, met toepasselijk “Hier aan de kust, de Zeeuwse kust” op de radio, naar de Brouwersdam.

Daar maakten we kennis met Marcel van Balkom, ambassadeur van Kase Filters. We kregen een korte uitleg en reden naar een stukje binnenzee voor een eerste oefenronde. Iedereen plaatste filters op de camera en kon gaan uitproberen. Waar nodig was er hulp.

Hier een eerste foto, de omstandigheden (knetterhard licht) waren niet ideaal en ook de compositie kan beter, maar het gaat tenslotte om het oefenen.

Na de eerste oefenronde liepen we een stukje verder. Op deze lokatie lagen de stenen er bij in mooie kleuren, beschenen door de zon. De inspiratie en plezier begonnen te komen.

Na deze foto’s was het even tijd voor een lekker bakkie koffie en natuurlijk een Zeeuwse Bolus. Na de koffie reden we naar een ander stukje strand.

Diverse stenen waar golven overheen of omheen draaiden waren een mooi onderwerp. Timing blijft een ding met de golven maar met deze twee foto’s ben ik wel tevreden.

Inmiddels is de lucht wat aan het betrekken en steekt de wind op. De strekdam valt langzaam droog en ik besluit me op een wat gewaagder plekje op te stellen. Dat heb ik geweten, nat tot mijn knieën maar oké dan heb je ook wel een plaatje. Nog niet perfect, maar ik ben er blij mee. Wat ik zelf ook heel mooi vind is dat de kleuren intenser worden.

Na deze leuke en leerzame workshop neem ik me voor de filterset eens wat vaker in mijn fototas te stoppen.

Baardmannetjes gespot

Degenen die mij al wat langer volgen weten dat de Waterleidingduinen zo ongeveer mijn achtertuin zijn. Ik kom er graag en vaak om te wandelen en om te fotograferen. Toch had ik nog niet eerder de Baardmannetjes gezien. Dus toen er meldingen kwamen dat deze mooie vogeltjes gespot waren in de duinen, heb ik snel tijd vrij gemaakt en ben, samen met fotomaatje Marry, naar de aangegeven plek gegaan. Er waren meer fotografen ter plaatse, die allemaal aandachtig in het riet stonden te turen. In eerste instantie, helaas, geen Baardmannetjes. Totdat mijn fotomaatje Marry ze aan de andere kant van het water ontdekte in het riet. Wauw, wat een prachtige acrobatische vogeltjes zijn deze Baardmannetjes! Mede door een stevig windje was fotograferen nog wel een uitdaging. Maar uiteindelijk konden we tevreden naar huis, met een geheugenkaartje vol mooie foto’s. Geniet maar mee:

Terugblik op 2019

En zo is het jaar 2019 al weer bijna voorbij. Net als veel anderen wil ik even terugblikken op een aantal bijzondere gebeurtenissen.

Over het hoogtepunt van dit jaar hoef ik geen seconde na te denken, dat was absoluut het moment dat mijn grote droom uit kwam en ik het noorderlicht mocht aanschouwen. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen, wat heb ik staan genieten daar op het strandje van Senja (Noorwegen). Meer foto’s van Noorwegen kun je bekijken in het fotoalbum op deze website.

klaprozen
De eerste foto’s met mijn nieuwe camera

Tijdens mijn reis op Senja werd me wel pijnlijk duidelijk dat mijn fotografiespullen aan vervanging/vernieuwing toe waren. En zo werd 2019 ook het jaar van grote veranderingen. Naast de overstap van Windows naar Apple, en van Photoshop naar Affinity, kwam daar de SonyA7III. Een fullframe systeemcamera en daarbij in eerste instantie een mooie 24-105 lens van Sony. Ik ga er hier geen review over schrijven, maar wauw, wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet.

Stadsreus
Stadsreus

Omdat ik nu eenmaal een liefhebber van macrofotografie ben, duurde het niet lang of er kwam ook nog een mooie macrolens van Sony bij. Op dat moment besloot ik ook om even tijd voor mezelf te nemen en lekker op ontdekking te gaan met mijn nieuwe apparatuur. En wat heb ik genoten, ik ben een vaste bezoeker van de heemtuin in Hillegom geworden en daarnaast heb ik natuurlijk weer heel wat voetstappen in de Amsterdamse Waterleidingduinen gezet.

Castlefest

En na het genieten van vorig jaar, mocht ook dit jaar een bezoekje aan Castlefest niet ontbreken, uiteraard mocht mijn nieuwe camera mee. Meer foto’s staan in het speciale fotoalbum op deze site.

En net voor de kerstvakantie kwam de zo gewenste telelens. Die moest natuurlijk ook even uitgeprobeerd worden, op een koude gure middag in de Weerlaner Polder ging ik op zoek naar wat vogels, maar helaas, die hadden allemaal een beschut plekje opgezocht denk ik. Deze Shetlandpony wilde wel even poseren, is hij niet leuk?

 

waterleidingduinen
Zwarteveldkanaal

En tenslotte was er ook nog (weer) tijd om een struinronde te organiseren, de After-Christmas-Walk. Het was weer genieten, ik realiseer me hoe leuk het is om met gelijkgestemden te struinen en te fotograferen. De agenda voor 2020 staat online, zie ik jullie een keer tijdens één van mijn activiteiten?

Ik wens iedereen een heel voorspoedig, gezond en fotogeniek 2020.

After-Christmas-Walk 2019

Vorig jaar was de After-Christmas-Walk een succes, en was het voor mij al snel zeker dat deze weer op de agenda moest komen. Het is ook heerlijk om na een paar feestdagen even lekker in de natuur rond te struinen.

Tijdens de wandeling van dit jaar was struinen en genieten belangrijk, wat mede door het aangename winterweer prima lukte. Daarbij waren er voldoende onderwerpen voor een fotomomentje.

struinen
Warme chocolademelk met slagroom tijdens de picknick, foto: Inge Hoogeveen

Waar het voor de pauze nog over relatief makkelijke paden ging, ging het na de pauze even flink berg op en berg af. Het was genieten en nog eens genieten, en weer voor herhaling vatbaar. Na zo’n 10 km. kwamen we voldaan terug bij de uitgang.

Onderstaand nog wat foto’s die onderweg gemaakt zijn.