Januari 2019

Januari 2019, net zoals veel andere fotografen verlang ik naar winterse omstandigheden. Het laat even op zich wachten, januari begint wat het weer betreft grijs en saai. Maar in de loop van de maand brengt Koning Winter een bliksembezoekje aan ons land.

Op zondagmiddag 20 januari vervallen onverwacht de afspraken uit mijn agenda. En, het is super mooi weer. Ik weet dat het op zondagmiddag altijd erg druk is in de Waterleidingduinen maar ik ga toch. Al fietsend op het weggetje naar Panneland verbaas ik me al over de drukte. Ik besluit om richting verboden gebied te lopen en op zoek te gaan naar de Wilde Zwanen. Voordat ik in dat gebied ben, laat ik me even verleiden tot wat macro-fotografie, alle grassprietjes, mos, takjes etc. is prachtig aangevroren, het vraagt om een paar foto’s. Helaas is wel het licht heel fel en er zijn veel irritante schaduwen. Dus ik vervolg m’n weg. Na een tijdje zie ik twee Wilde Zwanen, heel in de verte. Te ver weg voor een goede foto, en helaas, in dit stukje van de Waterleidingduinen mag je niet van de paden af. Ik moet het er maar mee doen en wacht op betere kansen.

Ik hoef niet lang te wachten, twee dagen later valt er zowaar een paar centimeter sneeuw. Ik neem de volgende ochtend vrij en ben meteen bij zonsopgang in de Waterleidingduinen. Oké het pak sneeuw had ietsje dikker mogen zijn, maar het is toch genieten. Ik loop een eindje, zoek en vind wat plekken voor een foto, en loop door richting het Zwarteveldkanaal, één van mijn favoriete plekjes in dit gebied. Oh…. ik heb echt geluk, de Wilde Zwanen, die zich normaal vanwege de rust liever verstoppen in het verboden gebied, zwemmen voor me uit in het kanaal. Ik sluip er wat stilletjes achteraan, en na een paar minuten voelen ze mij blijkbaar niet als bedreiging. Ze stappen aan de overkant aan wal en beginnen met wat rek- en strekoefeningen, om daarna te beginnen aan een dutje. Ik kan een paar aardige foto’s maken, temeer omdat de zon er even wat mooi ochtendlicht overheen laat vallen. Wauw!! Mijn ochtend kan niet meer stuk. Tevreden loop ik terug naar Panneland, net op tijd, het wordt alweer druk.

Winter, het mag van mij nog even zo blijven, maar terwijl ik dit blog schrijf zijn de temperaturen boven nul en is er van winter geen spoor meer te bekennen.

! Reacties op dit blog worden zichtbaar na goedkeuring !

Fujifilm Macro Experience

Voorop gesteld, dit blogje is geen review, het is puur een verslag van een middag fotograferen.

Enkele weken geleden heb ik mee gedaan aan de Fujifilm Macro Experience, tijdens dit evenement kon je geheel vrijblijvend diverse systeemcamera’s en lenzen van het merk Fuji uitproberen. Ik overweeg al een tijdje om over te stappen van een spiegelreflex camera naar een systeemcamera, en dit leek mij een mooie gelegenheid om eens te ervaren hoe dat is. Plaats van handeling: de vlindertuin in “De Orchideeënhoeve” in Luttelgeest.

Na enig overleg kreeg ik een Fuji T-X3 met in eerste instantie een 80mm. macrolens er op. Na een korte uitleg ging ik op verkenning in de vlindertuin. Natuurlijk, het is even wennen als je opeens een ander merk camera in je handen hebt, maar de bediening was relatief eenvoudig en al snel had ik de eerste vlinders op de foto. Na een tijdje heb ik nog een 100-400mm. zoomlens uitgeprobeerd en later nog een 60mm. macrolens. De tijd vloog, ik had nog zoveel meer willen uitproberen.

Kort gezegd, ik zou deze camera best willen aanschaffen. Maar de beslissing is nog lang niet genomen. Dat hoeft ook niet, want ik heb nog twee prima camera’s. Onderstaand een kleine selectie uit de foto’s die ik tijdens deze middag gemaakt heb.

! Reacties worden zichtbaar na goedkeuring

Bloedmaanspektakel

Meestal doe ik bij voorkeur niet wat andere fotografen doen. Maar met een mooie heldere nacht in het vooruitzicht kon ik het niet laten om vroeg de wekker te zetten voor de totale verduistering van de super-bloed-wolfmaan.

Eerdere pogingen om de maan(sverduistering) te fotograferen waren op teleurstelling uitgelopen, dus deze keer had ik mij van tevoren nog eens flink ingelezen hoe je zo iets aan pakt. En met mijn nieuwe kennis ging ik naar een plek waar ik de maan goed kon zien. Mijn hemeltje, de temperatuur vergde wel wat doorzettingsvermogen, maar vol goede moed zette ik mijn statief op, camera er op, en instellen maar. In eerste instantie kon ik de maan in mijn zoeker niet vinden ….. totdat ik me realiseerde dat de lensdop nog op de lens zat. Zucht, zo vroeg op en geen koffie….

Foto’s of niet, ik heb wel staan genieten van deze prachtige maansverduistering. Zo dichtbij, en toch zo on(be)grijpbaar ver weg. Na anderhalf uur, toen de maan linksboven al weer een randje licht ving, zat de ijsaanslag op mijn statief en lens, en begon mijn lens te beslaan. Hoogste tijd om te gaan, ik moest trouwens ook nog op tijd op mijn werk zijn.

En na een hele lange drukke dag had ik helemaal geen tijd meer om mijn foto’s te bekijken. Nu, een dag later, ben ik aangenaam verrast. Het is me gelukt! De maan staat er op.

bloedmaan
Bloedmaan
bloedmaan
Bloedmaan

Kerstwensen 2018

kerstwens

Hierbij wens ik al mijn volgers, lezers van mijn blog en mensen die afgelopen jaar aan mijn activiteiten hebben deel genomen gezellige kerstdagen en een gezond en fotofantastisch 2019 toe.

Binnenkort komen de activiteiten voor 2019 online, dus wie weet tot ziens in het nieuwe jaar.

Speulderbos

Meestal blijf ik ver weg van plekken waar veel fotografen komen. Ik ga liever op zoek naar iets origineels, i.p.v. met veel fotografen op dezelfde plek te staan en allemaal met dezelfde plaatjes thuis te komen.

Maar het Speulderbos in de herfst stond toch wel hoog op mijn verlanglijstje, en zo zat ik gisterenochtend al om 06.15 in de auto richting mooie Veluwe. Al toen het licht werd realiseerde ik me dat dit een hele mooie ochtend ging worden. Zo jammer dat je op de snelweg niet even een fotostop kunt maken, laaghangende mist en een knalrode ochtendlucht zorgden voor spektakel onderweg.

Aangekomen op de Veluwe was het best frisjes na wat vorst in de vroege ochtend, en er stond geen zuchtje wind. Op naar de “dansende bomen”. Ik vond het nog best lastig om een mooie foto te maken, “door de bomen het bos niet meer zien” kon je hier wel heel letterlijk opvatten. Maar uiteindelijk toen de zon door de bomen begon te schijnen, waren de omstandigheden echt even heel fraai. Het duurde maar kort, daarna werd het licht knetterhard.

Tijd voor macrofotografie, en we gingen op zoek naar paddenstoelen. Zoals ook in veel andere natuurgebieden in Nederland, zijn paddenstoelen deze herfst amper te vinden. Maar één is genoeg en daarmee kun je heel wat macro-plezier beleven. Het was een mooie ochtend, daar in het Speulderbos. Voor herhaling vatbaar.

 

 

Wind in de Weerribben

Macrofotografie, soms lastig maar ook o zo leuk om te doen. Er valt veel over te leren en omdat je nooit uitgeleerd bent, had ik me opgegeven voor een workshop macrofotografie in “De Weerribben”, een waterrijk natuurgebied in Overijssel. Het staat bekend om z’n vele Libellen. Vol goede moed ging ik gisteren op pad, het is altijd leuk om eens een ander stukje Nederland te zien. Bij het plaatsje Ossenzijl werd verzameld en één en ander verteld over macrofotografie. Daarna togen we de natuur in.

De omstandigheden waren lastig, gisteren, er stond een harde wind en de zon liet het afweten, en daardoor bleven de Libellen ook weg. Tsja…. aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant, het maakt je creatief, want je moet op zoek naar andere onderwerpen. En als je maar goed kijkt, dan vind je altijd wel iets. Zelf zocht ik vooral wat lager in de begroeïng, waar de wind minder spelbreker was. Met de tips van de workshopleider, die regelmatig langs kwam om te kijken en je gemaakte foto’s van opbouwende kritiek te voorzien, kon ik gelukkig toch met een paar mooie foto’s huiswaarts keren. De resultaten:

 

Hittestress

Hittestress, hèt woord van 2018. Ik moet eerlijk toegeven, van mij hoeft het niet zo warm, ik ben toch meer een liefhebber van mooie frisse herfst-ochtenden of een beetje echte winter. Maar ja, je kunt het niet altijd helemaal naar wens hebben, en de hele bloedhete zomer binnen blijven zitten, daar wordt een mens ook niet vrolijk van. Tussen mijn drukke werkzaamheden door ben ik dus toch een paar keer even de natuur in geweest. In eerste instantie waren er nog voldoende onderwerpen te vinden voor macrofotografie. Zo spotte ik op een warme vrijdagochtend het mooie Bonte Zandoogje, de Wespspin en tot mijn vreugde een Heivlinder. De laatste zat met gesloten vleugels op een boomstam, wat een schutkleuren !! Mijn eerste foto was gelukkig een goede foto, en meteen de laatste…… ik wilde natuurlijk heel graag deze vlinder met de vleugels open fotograferen, maar na de eerste foto werd de vlinder verjaagd door twee Hoornaars, en toen ik de boom nog eens goed bekeek, bleken er in totaal vijf!! Hoornaars op te zitten, En dat op vrijdag de 13e. Ik heb mijn tas gepakt en ben verder gegaan, ik heb het niet zo op al die Wesp-achtigen.

Behalve in de Waterleidingduinen heb ik ook een paar keer in de Voss- en Weerlanerpolder gelopen, een klein stukje natuur bij mij om de hoek. Eind juli en begin augustus waren er veel Icarusblauwtjes, altijd een leuk onderwerp om te fotograferen. Maar inmiddels zijn alle bermen in de polder gemaaid en valt er niet zoveel meer te fotograferen.

Vorige week was ik, op een ietwat aangenamere avond dan we de laatste tijd gewend zijn, nog een keer in de Waterleidingduinen. Het was heerlijk om een rondje te struinen. Bloemetjes en kleine fladderaars zag ik nauwelijks. Het was wel genieten van de vele jonge Damhertjes die even speelkwartier hadden, en soms zie je opeens een stukje landschap dat vraagt om een foto.

Het waren mooie momentjes maar nu snak ik naar wat frissere lucht en gun ik de natuur een flinke regenbui. Wie weet….. later vanavond.

 

Kleurrijk begin van juli

Juli, het is warm en droog in de natuur, dat zal niemand ontgaan zijn. Maar er is nog genoeg te zien.

Laat ik maar meteen met mijn meest bijzondere waarneming van afgelopen week beginnen: de Sint-Jansvlinders. Op zich niet bijzonder, maar ik zag er twee paren, waarvan de ene net uit de pop was gekropen en nog niet eens was opgedroogd. Dat had ik nog niet eerder gezien. De boswachters van de Amsterdamse Waterleidingduinen konden er ook niet veel zinnigs over zeggen en dus besloot ik mijn foto door te sturen naar de Vlinderstichting. Ook daar vonden ze het op zijn minst opmerkelijk, de foto komt ook bij hun op de website, en wie weet hoor ik er nog meer over.

Twee dagen na mijn bijzondere waarneming ging ik op vrijdagochtend even naar de Waterleidingduinen. Er waren vlinders, heel veel vlinders in soorten en kleuren. Natuurlijk spotte ik de Keizersmantel, deze opvallende verschijning is helemaal terug van weg geweest. Maar verder zag ik Boomblauwtjes, Distelvlinders, Dagpauwogen, Groot Koolwitjes en nog veel meer. Niet alle vlinders hadden trouwens zin om even mooi stil te blijven zitten.

Een veel geduldiger fotomodel was de voor mij tot nu toe onbekende Harkwesp, de grote vriendelijke reus onder de wespen. Deze graafwesp zie je maar zelden maar wat een prachtige wesp. Kijk naar die mooie grote ogen! En zo relaxed! Het was een mooie ochtend, in onderstaande galerij nog een klein overzichtje van alle fladderaars, èn uiteraard van de Harkwesp.

Groen, groener

In de maanden mei en juni heb ik diverse struinrondjes gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik vind dit heerlijke maanden, de natuur is fris en groen, je ziet alles groeien en er is veel te zien en te fotograferen.

In onderstaande fotogalerij laat ik een paar bijzondere groene verschijningen zien, zoals het mannetje Zandhagedis, die in de paartijd felgroen kleurt om maar vooral veel indruk op de dames te maken. De zandhagedissen zijn een leuk fotomodel. Meestal schieten ze eerst weg als je aan komt lopen, maar als je tijd hebt en even rustig gaat zitten, dan komen ze wel weer terug, klauteren op een takje of boomstronk en zitten je soms zelfs aan te kijken. En kijk op de foto’s naar die mooie fijne klauwtjes. Ik had ook nog het geluk dat er één voor mijn ogen een tor ving en tussen zijn kaken vermaalde. Ik hoorde het kraken. Daarna likte hij even smakelijk z’n bek af. Bijzondere tong hebben ze trouwens.

Ook prachtig groen zijn de boomkikkers. Als je een poosje goed zoekt, ontdek je er steeds meer. Ik erger me wel aan de verstoring van hun leefgebied, takjes worden weg geknipt en soms worden de kikkers verplaatst voor een betere foto. Aan die onzin wil ik niet mee doen, vandaar dat er in mijn fotogalerijen slechts een enkele boomkikker langs komt, die dan meestal gewoon langs het pad zit. Het is een kwestie van goed kijken.

De laatste bijzondere verschijning is toch wel de larve van de Bladwesp. Deze heb ik in eerste instantie voor een rups van een vlinder aangezien, en ik ging natuurlijk zoeken op de site van de Vlinderstichting, waar ik, logisch, niets vond. Na een tweet van een vriendin van mij kwam de oplossing. Bijzondere vonst, en weer wat geleerd.

Inmiddels heeft het al lange tijd niet geregend en is de natuur niet meer zo fris groen. Na een welverdiende vakantie gaan mijn struintochtjes echter gewoon weer door, en ik ben benieuwd wat voor wondertjes van de natuur ik dan weer tegen ga komen.

Steun Stichting Opkikker

Vind je mijn foto’s best wel mooi? Zou je er misschien één uitgeprint aan de muur willen hebben? Dan is dit je kans !!

Kom op 10 juni a.s. naar de Marny Bakx-Opkikker-Memorial op Manege Hillegom. Bij de kraam van JetSign kun je kiezen uit een selectie van mijn foto’s (en van andere fotografen) en deze laten afdrukken. Er is keuze uit diverse afmetingen en materialen.

opkikker

Ik stel mijn foto’s geheel belangeloos beschikbaar en uiteraard gaan alle opbrengsten naar Stichting Opkikker.

Klik HIER om naar het totale overzicht van mijn foto's te gaan.

Het totale aanbod van activiteiten voor 10 juni kun je nalezen op de website van Manege Hillegom.

opkikker

Meer weten over Stichting Opkikker?

Lees alles over deze stichting op www.opkikker.nl