Bloedmaanspektakel

Meestal doe ik bij voorkeur niet wat andere fotografen doen. Maar met een mooie heldere nacht in het vooruitzicht kon ik het niet laten om vroeg de wekker te zetten voor de totale verduistering van de super-bloed-wolfmaan.

Eerdere pogingen om de maan(sverduistering) te fotograferen waren op teleurstelling uitgelopen, dus deze keer had ik mij van tevoren nog eens flink ingelezen hoe je zo iets aan pakt. En met mijn nieuwe kennis ging ik naar een plek waar ik de maan goed kon zien. Mijn hemeltje, de temperatuur vergde wel wat doorzettingsvermogen, maar vol goede moed zette ik mijn statief op, camera er op, en instellen maar. In eerste instantie kon ik de maan in mijn zoeker niet vinden ….. totdat ik me realiseerde dat de lensdop nog op de lens zat. Zucht, zo vroeg op en geen koffie….

Foto’s of niet, ik heb wel staan genieten van deze prachtige maansverduistering. Zo dichtbij, en toch zo on(be)grijpbaar ver weg. Na anderhalf uur, toen de maan linksboven al weer een randje licht ving, zat de ijsaanslag op mijn statief en lens, en begon mijn lens te beslaan. Hoogste tijd om te gaan, ik moest trouwens ook nog op tijd op mijn werk zijn.

En na een hele lange drukke dag had ik helemaal geen tijd meer om mijn foto’s te bekijken. Nu, een dag later, ben ik aangenaam verrast. Het is me gelukt! De maan staat er op.

bloedmaan
Bloedmaan
bloedmaan
Bloedmaan

De donkere dagen

De donkere dagen in december, veel mensen kunnen er niet goed tegen. En ik geef toe, ik vind er ook niets aan als het de hele dag grijs en nat is. Maar gelukkig zijn er best vaak mooie ochtend- en avondluchten te zien.

Deze foto’s zijn genomen in de Weerlaner Polder in Hillegom, in de omgeving van de nieuwe manege.

En soms….. is het even code rood, in dit geval voor mij code wit: SNEEUW !!! Ik hou er van, en dan kan er nog zo hard geroepen worden dat je niet de weg op moet gaan als het niet nodig is, maar ik heb het er toch op gewaagd. Fotograferen viel niet mee, het sneeuwde en waaide hard en het was erg grijs. Mijn camera (en mijn bril, haha) droog houden viel niet mee, maar o, o, wat was het genieten. En het leverde toch een paar aardige plaatjes op.

Foto’s gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen – ingang Panneland. Van mij mogen er meer van dit soort winterse dagen volgen.

Stekels en meer

De laatste maanden zit er een beetje de klad in het bloggen. Fotomateriaal heb ik genoeg, familie-fotoshoot, bruidsreportage, weekend Kopenhagen en een nogal verregende vakantie in Oostenrijk leverden meer dan genoeg fotomateriaal op. Een aantal foto’s zal na de zomer in de galerijen op mijn website komen. Maar ik ga vanaf nu ook weer proberen wat te schrijven over mijn struin- en fotografeeravonturen in de natuur.

Te beginnen bij afgelopen vrijdagavond. Na een drukke werkweek besloot ik nog even een wandeling door de Weerlander Polder te maken. Het is weliswaar maar een klein stukje natuur maar er is genoeg te beleven. Ik zag een Valkje en Visdiefjes, die allen geen zin hadden om op de foto te gaan. Ik ging op een bankje zitten en besloot geduldig te wachten of één van de Visdiefjes nog terug zou komen. Helaas….. Ondertussen genoot ik van de geluiden van de natuur en de rust, en …. viel mijn oog op allerlei ander klein en vooral stekelig spul. Gelukkig had ik mijn camera met macrolens ook meegenomen, en voor ik er erg in had was het anderhalf uur later en ging het zonnetje al onder. Onderstaand een paar foto’s die ik heb gemaakt. Ik kon helaas niet alle namen precies achterhalen. Weet jij het wel? Dan stuur een berichtje of laat een reactie achter op dit blog.

Rondje Hillegom 29 april 2016

Gisteren was het de hoogste tijd om een rondje door mijn eigen woonplaats te wandelen. Allereerst ben ik door de Weerlaner- en Vossepolder gelopen. Het waaide nog erg hard, maar toch zag ik al snel diverse paartjes Krakeenden, Wilde Eenden en enkele broedende Meerkoeten. Daarna hoorde en zag ik een Kievit en eindelijk ook een Grutto. Helaas, zoals overal in Nederland, neemt ook in mooie stukje polder het aantal Grutto’s af. Vandaag telde ik er 6, waarvan er één goed meewerkte om even mooi op de foto te gaan.

Vanuit de Weerlaner Polder ben ik door gewandeld richting Hillegom centrum. Sinds enkele weken heeft een paartje Ooievaars hier een plek uitgezocht om een gezinnetje te stichten en dat wilde ik natuurlijk ook wel even zien. Eenmaal ter plaatste was ik eerst even teleurgesteld, meneer en mevrouw waren “niet thuis”.  Maar toen ik even goed om me heen keek bleek mevrouw Ooievaar parmantig tussen de hertjes en schaapjes van de kinderboerderij rond te wandelen, en meneer is blijkbaar helemaal niet mensenschuw want hij liep in een voortuintje en stak daarna op z’n dooie gemak de straat weer over. Voor zover ik heb kunnen lezen is mevrouw Ooievaar in 2014 in Spanje geringd. Het is hoe dan ook leuk om even te kijken en ze zijn dus gemakkelijk op de foto te zetten. Ik zal hier zeker nog een paar keer gaan kijken, wie weet is er straks een gezinnetje.