Gefladder in de Viroinval

De Viroinval, een mooi stukje Ardennen, bekend om z’n vele soorten Orchideeën en vlinders, en daardoor een paradijsje voor natuur- en macrofotografen. Met één van mijn vriendinnen ging ik het avontuur aan, op zoek naar met name de Dambordjes. Na een lange weg vol files kwamen we aan in het dorpje Nismes en checkten in. Daarna gingen we meteen op een eerste verkenning. Rondom het dorpje Nismes liggen diverse kleine natuurgebieden, op korte loopafstand van de auto. Gelukkig maar in dit geval, want het was echt bloedje heet, dus lang wandelen was geen optie. Voor vlinderfotografie was het trouwens ook geen ideaal weer, want met warmte zijn de vlinders veel te fladderig. Het duurde dan ook wel even voordat we een paar Dambordjes vonden die even bleven zitten.

dambordje
Na enig geduld is er eindelijk een Dambordje die even blijft zitten.

De eerste foto’s zijn gemaakt, niet helemaal naar wens, maar dat komt vast nog wel. Als we een tikkeltje oververhit dreigen te raken, verlaten we voorlopig even de natuurgebiedjes en gaan naar het dorpje voor een drankje en om wat te eten. Na het eten gaan we terug naar de natuur en zoeken naar plekken waar de vlinders de nacht door brengen. Hier hopen we ze morgenochtend goed te kunnen fotograferen. Bij schemer gaan we naar ons hotel voor een paar uurtjes slaap.

De volgende ochtend zijn we al heel vroeg terug in de natuur. We vinden de Dambordjes die nog rustig aan een bloemsteel of grasspriet hangen, wachtend tot de zon ze opwarmt. Tot die tijd hebben wij alle tijd om ze te fotograferen. We klappen het statief uit en bepalen onze compositie.

dambordje
Hangend aan het Beemdkroon wacht dit Dambordje op de warme zonnestralen. Heb de vlinder hier iets meer in het landschap geplaatst.
En iets meer close-up

Zodra de zon op de vlinders schijnt warmen ze op. Op een gegeven moment gaan de vleugels open. Dan heb je nog net even tijd om de vlinders op de foto te zetten, en daarna fladderen ze de nieuwe dag in.

dambordje
Deze foto is tegen het licht in genomen. De zon schijnt al mooi door de vleugeltjes heen. Het zal niet lang meer duren voordat dit Dambordje de vleugels spreidt en de nieuwe dag in vliegt.
dambordje
Voor-aanzicht.
dambordje
En de vleugels zijn open, nog even wat warmte vangen en dit Dambordje is vertrokken.
dambordje
Ook het Dambordje aan het Grasklokje is opgewarmd.

En dan nog even de foto die voor mij persoonlijk de mooiste van deze ochtend is. Hier zijn heel wat foto’s aan vooraf gegaan, op zoek vooral naar de ideale achtergrond. Want het Dambordje hing hier nog in de schaduw en maakte dus geen aanstalte om te vertrekken.

 

dambordje
Zelf zeg ik “Wauw” ….

 

Het was een mooi uitstapje naar de Viroinval. Was dit dan alles? Nee… over de “bijvangst” lezen jullie in mijn volgende blog meer.

 

Allerlei’tje voorjaar 2019

Gisteren konden we genieten van de langste dag, en wat voor één! Maar daarover later meer. Afgelopen voorjaar hebben fotografie en struinrondes een beetje stil gelegen. De fotografie met name omdat mijn verouderde camera’s mij niet meer zo konden motiveren om op pad te gaan. De struinrondes omdat we gewoon een paar keer pech hadden met het weer.

Maar het is ook niet zo dat er helemaal niets gebeurd is, dus in dit blog even een fotogalerij met wat foto’s die ik jullie toch niet wil onthouden.

Ik was een aantal keren in de Waterleidingduinen om struinrondes voor te bereiden. Helaas wegens voorspeld onweer en harde regen moest ik een paar keer afzeggen. Tijdens één van mijn voorverkenningen zag ik mooie blaadjes drijven in een poeltje (foto 1).

Met een vriendin maakte ik een heerlijke wandeling door Meyendel/Berkheide. We zagen boomkikkers (geen goede foto) maar ook diverse Lieveheersbeestjes en veel bloeiende Veldhondstong (foto 2/4). Wat een heerlijk natuurgebied is dit trouwens, hier ga ik zeker nog naar terug.

In afwachting van mijn nieuwe camera en macrolens nam ik evengoed mijn oude spullen mee, en wist daarmee nog heel fraai wat Juffers en Viervleklibellen op de foto te zetten (foto 5/8)/

Tijdens een paar weekendjes weg met man en vrienden had ik slechts een compakt-camera mee. We bezochten de Brabantse Biesbosch en het mooie Haaksbergerveen. Wat is Nederland toch mooi. Evengoed leverde dit nog een paar mooie foto’s op (foto 9/10 en 21).

Tijdens mijn vakantie bracht ik ook, nog steeds met m’n oude apparatuur, een bezoekje aan de Hillegomse Heemtuin, Schülte-Küperjanshof. Wat was het heerlijk om rond te dwalen. In het begin leek er niet zo veel te beleven, maar hoe langer je kijkt, hoe meer je ontdekt. Dus ik heb naar hartenlust kunnen fotograferen, wat nog niet helemaal mee viel omdat er een stevig windje stond (foto’s 11 t/m 18).

De Vosse- en Weerlaner Polder is ook zo’n stukje natuur dicht bij huis. Ik kom er graag en vaak. Ook de afgelopen weken was ik er regelmatig, op zoek naar vlinders die ik helaas niet vond. De Honingbijen waren wel een goed fotomodel (foto 19 en 20).

En hiermee eindigt dit blog. In mijn volgende blogs een verslagje van de langste-dag-wandeling, en de eerste resultaten met mijn nieuwe camera en lenzen.

Januari 2019

Januari 2019, net zoals veel andere fotografen verlang ik naar winterse omstandigheden. Het laat even op zich wachten, januari begint wat het weer betreft grijs en saai. Maar in de loop van de maand brengt Koning Winter een bliksembezoekje aan ons land.

Op zondagmiddag 20 januari vervallen onverwacht de afspraken uit mijn agenda. En, het is super mooi weer. Ik weet dat het op zondagmiddag altijd erg druk is in de Waterleidingduinen maar ik ga toch. Al fietsend op het weggetje naar Panneland verbaas ik me al over de drukte. Ik besluit om richting verboden gebied te lopen en op zoek te gaan naar de Wilde Zwanen. Voordat ik in dat gebied ben, laat ik me even verleiden tot wat macro-fotografie, alle grassprietjes, mos, takjes etc. is prachtig aangevroren, het vraagt om een paar foto’s. Helaas is wel het licht heel fel en er zijn veel irritante schaduwen. Dus ik vervolg m’n weg. Na een tijdje zie ik twee Wilde Zwanen, heel in de verte. Te ver weg voor een goede foto, en helaas, in dit stukje van de Waterleidingduinen mag je niet van de paden af. Ik moet het er maar mee doen en wacht op betere kansen.

Ik hoef niet lang te wachten, twee dagen later valt er zowaar een paar centimeter sneeuw. Ik neem de volgende ochtend vrij en ben meteen bij zonsopgang in de Waterleidingduinen. Oké het pak sneeuw had ietsje dikker mogen zijn, maar het is toch genieten. Ik loop een eindje, zoek en vind wat plekken voor een foto, en loop door richting het Zwarteveldkanaal, één van mijn favoriete plekjes in dit gebied. Oh…. ik heb echt geluk, de Wilde Zwanen, die zich normaal vanwege de rust liever verstoppen in het verboden gebied, zwemmen voor me uit in het kanaal. Ik sluip er wat stilletjes achteraan, en na een paar minuten voelen ze mij blijkbaar niet als bedreiging. Ze stappen aan de overkant aan wal en beginnen met wat rek- en strekoefeningen, om daarna te beginnen aan een dutje. Ik kan een paar aardige foto’s maken, temeer omdat de zon er even wat mooi ochtendlicht overheen laat vallen. Wauw!! Mijn ochtend kan niet meer stuk. Tevreden loop ik terug naar Panneland, net op tijd, het wordt alweer druk.

Winter, het mag van mij nog even zo blijven, maar terwijl ik dit blog schrijf zijn de temperaturen boven nul en is er van winter geen spoor meer te bekennen.

! Reacties op dit blog worden zichtbaar na goedkeuring !

Bloedmaanspektakel

Meestal doe ik bij voorkeur niet wat andere fotografen doen. Maar met een mooie heldere nacht in het vooruitzicht kon ik het niet laten om vroeg de wekker te zetten voor de totale verduistering van de super-bloed-wolfmaan.

Eerdere pogingen om de maan(sverduistering) te fotograferen waren op teleurstelling uitgelopen, dus deze keer had ik mij van tevoren nog eens flink ingelezen hoe je zo iets aan pakt. En met mijn nieuwe kennis ging ik naar een plek waar ik de maan goed kon zien. Mijn hemeltje, de temperatuur vergde wel wat doorzettingsvermogen, maar vol goede moed zette ik mijn statief op, camera er op, en instellen maar. In eerste instantie kon ik de maan in mijn zoeker niet vinden ….. totdat ik me realiseerde dat de lensdop nog op de lens zat. Zucht, zo vroeg op en geen koffie….

Foto’s of niet, ik heb wel staan genieten van deze prachtige maansverduistering. Zo dichtbij, en toch zo on(be)grijpbaar ver weg. Na anderhalf uur, toen de maan linksboven al weer een randje licht ving, zat de ijsaanslag op mijn statief en lens, en begon mijn lens te beslaan. Hoogste tijd om te gaan, ik moest trouwens ook nog op tijd op mijn werk zijn.

En na een hele lange drukke dag had ik helemaal geen tijd meer om mijn foto’s te bekijken. Nu, een dag later, ben ik aangenaam verrast. Het is me gelukt! De maan staat er op.

bloedmaan
Bloedmaan
bloedmaan
Bloedmaan

Kerstwensen 2018

kerstwens

Hierbij wens ik al mijn volgers, lezers van mijn blog en mensen die afgelopen jaar aan mijn activiteiten hebben deel genomen gezellige kerstdagen en een gezond en fotofantastisch 2019 toe.

Binnenkort komen de activiteiten voor 2019 online, dus wie weet tot ziens in het nieuwe jaar.

Wind in de Weerribben

Macrofotografie, soms lastig maar ook o zo leuk om te doen. Er valt veel over te leren en omdat je nooit uitgeleerd bent, had ik me opgegeven voor een workshop macrofotografie in “De Weerribben”, een waterrijk natuurgebied in Overijssel. Het staat bekend om z’n vele Libellen. Vol goede moed ging ik gisteren op pad, het is altijd leuk om eens een ander stukje Nederland te zien. Bij het plaatsje Ossenzijl werd verzameld en één en ander verteld over macrofotografie. Daarna togen we de natuur in.

De omstandigheden waren lastig, gisteren, er stond een harde wind en de zon liet het afweten, en daardoor bleven de Libellen ook weg. Tsja…. aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant, het maakt je creatief, want je moet op zoek naar andere onderwerpen. En als je maar goed kijkt, dan vind je altijd wel iets. Zelf zocht ik vooral wat lager in de begroeïng, waar de wind minder spelbreker was. Met de tips van de workshopleider, die regelmatig langs kwam om te kijken en je gemaakte foto’s van opbouwende kritiek te voorzien, kon ik gelukkig toch met een paar mooie foto’s huiswaarts keren. De resultaten:

 

Hittestress

Hittestress, hèt woord van 2018. Ik moet eerlijk toegeven, van mij hoeft het niet zo warm, ik ben toch meer een liefhebber van mooie frisse herfst-ochtenden of een beetje echte winter. Maar ja, je kunt het niet altijd helemaal naar wens hebben, en de hele bloedhete zomer binnen blijven zitten, daar wordt een mens ook niet vrolijk van. Tussen mijn drukke werkzaamheden door ben ik dus toch een paar keer even de natuur in geweest. In eerste instantie waren er nog voldoende onderwerpen te vinden voor macrofotografie. Zo spotte ik op een warme vrijdagochtend het mooie Bonte Zandoogje, de Wespspin en tot mijn vreugde een Heivlinder. De laatste zat met gesloten vleugels op een boomstam, wat een schutkleuren !! Mijn eerste foto was gelukkig een goede foto, en meteen de laatste…… ik wilde natuurlijk heel graag deze vlinder met de vleugels open fotograferen, maar na de eerste foto werd de vlinder verjaagd door twee Hoornaars, en toen ik de boom nog eens goed bekeek, bleken er in totaal vijf!! Hoornaars op te zitten, En dat op vrijdag de 13e. Ik heb mijn tas gepakt en ben verder gegaan, ik heb het niet zo op al die Wesp-achtigen.

Behalve in de Waterleidingduinen heb ik ook een paar keer in de Voss- en Weerlanerpolder gelopen, een klein stukje natuur bij mij om de hoek. Eind juli en begin augustus waren er veel Icarusblauwtjes, altijd een leuk onderwerp om te fotograferen. Maar inmiddels zijn alle bermen in de polder gemaaid en valt er niet zoveel meer te fotograferen.

Vorige week was ik, op een ietwat aangenamere avond dan we de laatste tijd gewend zijn, nog een keer in de Waterleidingduinen. Het was heerlijk om een rondje te struinen. Bloemetjes en kleine fladderaars zag ik nauwelijks. Het was wel genieten van de vele jonge Damhertjes die even speelkwartier hadden, en soms zie je opeens een stukje landschap dat vraagt om een foto.

Het waren mooie momentjes maar nu snak ik naar wat frissere lucht en gun ik de natuur een flinke regenbui. Wie weet….. later vanavond.

 

Kleurrijk begin van juli

Juli, het is warm en droog in de natuur, dat zal niemand ontgaan zijn. Maar er is nog genoeg te zien.

Laat ik maar meteen met mijn meest bijzondere waarneming van afgelopen week beginnen: de Sint-Jansvlinders. Op zich niet bijzonder, maar ik zag er twee paren, waarvan de ene net uit de pop was gekropen en nog niet eens was opgedroogd. Dat had ik nog niet eerder gezien. De boswachters van de Amsterdamse Waterleidingduinen konden er ook niet veel zinnigs over zeggen en dus besloot ik mijn foto door te sturen naar de Vlinderstichting. Ook daar vonden ze het op zijn minst opmerkelijk, de foto komt ook bij hun op de website, en wie weet hoor ik er nog meer over.

Twee dagen na mijn bijzondere waarneming ging ik op vrijdagochtend even naar de Waterleidingduinen. Er waren vlinders, heel veel vlinders in soorten en kleuren. Natuurlijk spotte ik de Keizersmantel, deze opvallende verschijning is helemaal terug van weg geweest. Maar verder zag ik Boomblauwtjes, Distelvlinders, Dagpauwogen, Groot Koolwitjes en nog veel meer. Niet alle vlinders hadden trouwens zin om even mooi stil te blijven zitten.

Een veel geduldiger fotomodel was de voor mij tot nu toe onbekende Harkwesp, de grote vriendelijke reus onder de wespen. Deze graafwesp zie je maar zelden maar wat een prachtige wesp. Kijk naar die mooie grote ogen! En zo relaxed! Het was een mooie ochtend, in onderstaande galerij nog een klein overzichtje van alle fladderaars, èn uiteraard van de Harkwesp.

Groen, groener

In de maanden mei en juni heb ik diverse struinrondjes gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik vind dit heerlijke maanden, de natuur is fris en groen, je ziet alles groeien en er is veel te zien en te fotograferen.

In onderstaande fotogalerij laat ik een paar bijzondere groene verschijningen zien, zoals het mannetje Zandhagedis, die in de paartijd felgroen kleurt om maar vooral veel indruk op de dames te maken. De zandhagedissen zijn een leuk fotomodel. Meestal schieten ze eerst weg als je aan komt lopen, maar als je tijd hebt en even rustig gaat zitten, dan komen ze wel weer terug, klauteren op een takje of boomstronk en zitten je soms zelfs aan te kijken. En kijk op de foto’s naar die mooie fijne klauwtjes. Ik had ook nog het geluk dat er één voor mijn ogen een tor ving en tussen zijn kaken vermaalde. Ik hoorde het kraken. Daarna likte hij even smakelijk z’n bek af. Bijzondere tong hebben ze trouwens.

Ook prachtig groen zijn de boomkikkers. Als je een poosje goed zoekt, ontdek je er steeds meer. Ik erger me wel aan de verstoring van hun leefgebied, takjes worden weg geknipt en soms worden de kikkers verplaatst voor een betere foto. Aan die onzin wil ik niet mee doen, vandaar dat er in mijn fotogalerijen slechts een enkele boomkikker langs komt, die dan meestal gewoon langs het pad zit. Het is een kwestie van goed kijken.

De laatste bijzondere verschijning is toch wel de larve van de Bladwesp. Deze heb ik in eerste instantie voor een rups van een vlinder aangezien, en ik ging natuurlijk zoeken op de site van de Vlinderstichting, waar ik, logisch, niets vond. Na een tweet van een vriendin van mij kwam de oplossing. Bijzondere vonst, en weer wat geleerd.

Inmiddels heeft het al lange tijd niet geregend en is de natuur niet meer zo fris groen. Na een welverdiende vakantie gaan mijn struintochtjes echter gewoon weer door, en ik ben benieuwd wat voor wondertjes van de natuur ik dan weer tegen ga komen.

Vertel de lente met drie foto’s

Nu het ‘s avonds weer lekker lang licht is, zijn de struin- en fotografierondjes verplaatst van de zaterdagochtend naar de woensdagavond. En zoals altijd, alles mag, niets moet, gewoon even lekker van de natuur genieten staat bij mij voorop. Kunnen we daarbij toevallig een paar mooie foto’s maken en wat ervaringen uitwisselen over fotografie, dan is dat natuurlijk prima.

Voor het struinrondje van afgelopen woensdagavond had ik een opdrachtje bedacht: Leg de lente vast in drie foto’s. Dat is een heel rekbaar thema en ik ben altijd benieuwd waar de deelnemers zich dan op focussen.

Het weer van afgelopen woensdagavond was trouwens alles behalve lenteachtig….. er stond een harde wind en het was ijzig koud. Macrofotografie viel af, te veel beweging en door de kou geen vlinders of andere fladderaars te bekennen. Wat dan? Bij ingang De Zilk van de Waterleidingduinen zie je altijd veel mannetjes-Damherten. Inmiddels hebben ze hun gewei afgeworpen, en onmiddelijk daarna begint een nieuw gewei te groeien, de mannetjes hebben twee licht behaarde knobbels tussen hun oren wat over een tijdje weer een mooi nieuw gewei zal worden. De Koningsvarens waren ook een echt teken van lente, met hun mooie gekrulde groei-toppen zijn ze echt fotogeniek. Als het dan te hard waait voor de details, is het altijd nog de moeite waard om een plaatje van de varens in het landschap te maken.

Zelf vind ik het voor de afwisseling altijd leuk om even te stoeien met lange sluitertijden en beweging in de foto’s. Soms denk ik “wauw” en soms gooi ik het thuis meteen weg. Maar al doende leer je en ik laat even zien wat voor leuke resultaten je er mee kunt behalen.

Uiteindelijk hadden wij een gezellige avond en wat betreft de lentefoto’s zeg ik “goed gelukt”.