Groene verrassing in Leyduin

Na een regenachtige zaterdagochtend besloot ik om ‘s middags even een frisse neus te gaan halen. Gewapend met camera en macrolens ging ik naar Leyduin, een niet te groot maar wel heel mooi stukje natuur bij mij om de hoek. In eerste instantie zocht ik wat vlinders en die vond ik ook wel, maar met het doorbrekende zonnetje waren ze lekker opgewarmd en bleven niet al te lang stil zitten. Een Bloedrode Heidelibel had ook al weinig geduld. Even later vond ik een andere Heidelibel, hangend aan het Zeepkruid. Dit leverde nog wel een aardig plaatje op. Ik wandelde verder en passeerde nog een lange rij Bramenstruiken. Hier vliegt en fladdert meestal wel wat rond, en zo ook nu, vlinders, zweefvliegen, libellen, vliegen en …. opeens valt mijn oog op iets groots en groens…. een Grote Groene Sabelsprinkhaan. Wat een schutkleuren!! En deze bleef stil zitten. Nou lekker makkelijk, hoor ik jullie denken, maar ik moest me behoorlijk tussen brandnetels en doorn van de bramenstruiken begeven om deze kanjer op de foto te krijgen. Het leuke is, als je oog eenmaal op een exemplaar gevallen is en je gaat nog beter kijken, dan zie je er meer. Ik telde er zo maar vijf en dan heb ik er ongetwijfeld nog een paar gemist. Mijn middag was weer goed. Onderstaand nog een paar foto’s:

 

Zoekplaatjes in de heemtuin

Afgelopen week werden veel Boomblauwtjes en Landkaartjes gezien in de heemtuin in Hillegom. Vandaag besloot ik even te gaan kijken. De natuur laat zich niet plannen, na een bloedhete week was het vanmiddag koel, het waaide hard en er vielen een paar miezerige spetters uit de grijze lucht. Geen goed weer voor de vlinders, dat wist ik al voordat ik van huis ging. Maar voor de oplettende kijker is er altijd wel wat te zien. Ik vind het heerlijk om even in de heemtuin rond te lopen, te luisteren en stil te staan om de observeren. Mijn geduld en waarnemingsvermogen werden beloond.De wind maakte fotograferen soms nog knap lastig, maar als je maar geduld hebt is er altijd wel een momentje dat jouw onderwerp even stil hangt. Kijk mee in de onderstaande galerij:

Heideblauwtjes

Onderweg naar huis vanuit de Viroinval, besloten mijn vriendin en ik nog een kleine tussenstop te maken bij de Strijbeekse Heide. De Dopheide stond in bloei en de mooie Heideblauwtjes fladderden massaal rond. Toen wij aan het einde van de middag kwamen, verdween de zon net een beetje achter de wolken en er stond een stevige wind. We zagen meteen, langs het pad, de vele Heideblauwtjes tussen de prachtig bloeiende heide en vele grote grassprieten. Ik was eigenlijk net te laat, en misschien was de spirit er bij mij ook een beetje uit na de succesvolle ochtend in de Viroinval, om nog een vlindertje met z’n vleugels open te fotograferen. Al snel zochten de vlindertjes een hangplek op tussen de vele sprieten en heide. Wij moesten behoorlijke acrobatische toeren uithalen voor een fatsoenlijke foto en een beetje rust in de achtergrond krijgen was ook nog lastig. Uiteindelijk rolden er toch nog een paar aardige foto’s uit de camera. Volgend jaar nog maar een keer, en dan ‘s ochends vroeg.

Waterleidingduinen juli 2019

De maand juli bracht tot afwisselend slecht weer en hele hete dagen. Gelukkig was het ook een aantal ochtenden en avonden prima weer om te wandelen en te fotograferen. Ik heb mijn nieuwe camera nu een paar weken en heb er tot nu toe heel veel plezier van. Alle foto’s in onderstaande galerij zijn gemaakt met mijn Sony A7III en Sony 90mm macrolens.

Natuurlijk zie je vaak soorten die je al eerder hebt gezien. Maar eindelijk dit jaar zag ik de prachtige kleine Eikenpage. Even mocht ik genieten van het blauw bovenop de vleugeltjes, totdat een windvlaag de vlinder onder de bloem waaide. Uiteindelijk wist ik er wel één op de foto vast te leggen. Wat een mooie waarneming.

Het was hoe dan ook weer een genot om lekker rond te banjeren in de natuur, te genieten van de frisse lucht, de geluiden van de natuur en de spelende Damhertenkalfjes (waarvan helaas nog geen foto’s).

Een nieuwe wereld

Een paar weken geleden ben ik een nieuwe wereld in gegaan….. de wereld van het nachtvlinderen. Ik had hier al vaak over gehoord, maar was er nog nooit bij geweest. Nu fietste ik rond schemer naar de heemtuin in Hillegom. Daar werd een doek gespannen met een lamp er op. Daarna was het afwachten wat er zo al op af zou komen. Ik was stomverbaasd over de vele soorten nachtvlinders, ze zijn niet zo kleurrijk als hun “overdag” soortgenoten, maar toch ook zo fraai. Fotograferen was voor mij ook een uitdaging, had net mijn nieuwe camera en fotograferen met flits is nou niet helemaal mijn ding. Ik ben niet ontevreden. Natuurlijk zijn dit geen creatieve foto’s, maar geniet even mee:

nachtvlinder
Huismoeder.

 

nachtvlinder
Kortzuiger.

 

nachtvlinder
Zwarte C-uil.

 

nachtvlinder
Tweekleurige Heremietuil.

 

nachtvlinder
Witte Tijger.

 

nachtvlinder
Buxusmot.

 

nachtvlinderen

nachtvlinderen
En een paar hele mooie exemplaren, waarvan de namen mij wel verteld zijn maar ik heb ze helaas niet onthouden. Een klusje voor komende winter om dat allemaal nog eens uit te pluizen.
nachtvlinderen
Deze Bonte Bessenvlinder was voor mij de topper van de avond.

 

Het waren twee informatieve en ook gezellige uurtjes. Een volgende keer ga ik zeker weer. En dan zou het kunnen dat ik de macrolens ook maar mee neem. Jullie gaan het zien.

Viroinval, wat we nog meer hebben gezien

Natuurlijk waren mijn vriendin en ik in eerste instantie naar de Viroinval gereden voor de Dambordjes. Maar er is natuurlijk altijd meer te beleven. Onderstaand nog wat foto’s van andere bloemetjes en beestjes die we gezien hebben.

viroinval
Geel Vingerhoedskruid (Dititalis Lutea).
viroinval
Eén van de vele soorten Orchideën die in dit gebied voor komt.
viroinval
De Orchidee had nog een verrassing voor ons in petto, opeens zagen wij deze Struiksprinkhaan om een hoekje gluren.
viroinval
Bruin Zandoogje
viroinval
Dikkopje
viroinval
En dit was wel het de kers op de taart, geen beste foto maar wat een mooie vlinder ontdekten wij nog: de Kleine IJsvogelvlinder.

viroinval

viroinval
De mooie opvallende Pyamaschildwantsen sluiten de rij met foto’s.

Het waren twee heerlijke (en bloedhete) dagen en zeker voor herhaling vatbaar.

Allerlei’tje voorjaar 2019

Gisteren konden we genieten van de langste dag, en wat voor één! Afgelopen voorjaar hebben fotografie en struinrondes een beetje stil gelegen. De fotografie met name omdat mijn verouderde camera’s mij niet meer zo konden motiveren om op pad te gaan. De struinrondes omdat we gewoon een paar keer pech hadden met het weer.

Maar het is ook niet zo dat er helemaal niets gebeurd is, dus in dit blog even een fotogalerij met wat foto’s die ik jullie toch niet wil onthouden.

Ik was een aantal keren in de Waterleidingduinen om struinrondes voor te bereiden. Helaas wegens voorspeld onweer en harde regen moest ik een paar keer afzeggen. Tijdens één van mijn voorverkenningen zag ik mooie blaadjes drijven in een poeltje (foto 1).

Met een vriendin maakte ik een heerlijke wandeling door Meyendel/Berkheide. We zagen boomkikkers (geen goede foto) maar ook diverse Lieveheersbeestjes en veel bloeiende Veldhondstong (foto 2/4). Wat een heerlijk natuurgebied is dit trouwens, hier ga ik zeker nog naar terug.

In afwachting van mijn nieuwe camera en macrolens nam ik evengoed mijn oude spullen mee, en wist daarmee nog heel fraai wat Juffers en Viervleklibellen op de foto te zetten (foto 5/8)/

Tijdens een paar weekendjes weg met man en vrienden had ik slechts een compakt-camera mee. We bezochten de Brabantse Biesbosch en het mooie Haaksbergerveen. Wat is Nederland toch mooi. Evengoed leverde dit nog een paar mooie foto’s op (foto 9/10 en 21).

Tijdens mijn vakantie bracht ik ook, nog steeds met m’n oude apparatuur, een bezoekje aan de Hillegomse Heemtuin, Schülte-Küperjanshof. Wat was het heerlijk om rond te dwalen. In het begin leek er niet zo veel te beleven, maar hoe langer je kijkt, hoe meer je ontdekt. Dus ik heb naar hartenlust kunnen fotograferen, wat nog niet helemaal mee viel omdat er een stevig windje stond (foto’s 11 t/m 18).

De Vosse- en Weerlaner Polder is ook zo’n stukje natuur dicht bij huis. Ik kom er graag en vaak. Ook de afgelopen weken was ik er regelmatig, op zoek naar vlinders die ik helaas niet vond. De Honingbijen waren wel een goed fotomodel (foto 19 en 20).

En hiermee eindigt dit blog.

Wind in de Weerribben

Macrofotografie, soms lastig maar ook o zo leuk om te doen. Er valt veel over te leren en omdat je nooit uitgeleerd bent, had ik me opgegeven voor een workshop macrofotografie in “De Weerribben”, een waterrijk natuurgebied in Overijssel. Het staat bekend om z’n vele Libellen. Vol goede moed ging ik gisteren op pad, het is altijd leuk om eens een ander stukje Nederland te zien. Bij het plaatsje Ossenzijl werd verzameld en één en ander verteld over macrofotografie. Daarna togen we de natuur in.

De omstandigheden waren lastig, gisteren, er stond een harde wind en de zon liet het afweten, en daardoor bleven de Libellen ook weg. Tsja…. aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant, het maakt je creatief, want je moet op zoek naar andere onderwerpen. En als je maar goed kijkt, dan vind je altijd wel iets. Zelf zocht ik vooral wat lager in de begroeïng, waar de wind minder spelbreker was. Met de tips van de workshopleider, die regelmatig langs kwam om te kijken en je gemaakte foto’s van opbouwende kritiek te voorzien, kon ik gelukkig toch met een paar mooie foto’s huiswaarts keren. De resultaten:

 

Hittestress

Hittestress, hèt woord van 2018. Ik moet eerlijk toegeven, van mij hoeft het niet zo warm, ik ben toch meer een liefhebber van mooie frisse herfst-ochtenden of een beetje echte winter. Maar ja, je kunt het niet altijd helemaal naar wens hebben, en de hele bloedhete zomer binnen blijven zitten, daar wordt een mens ook niet vrolijk van. Tussen mijn drukke werkzaamheden door ben ik dus toch een paar keer even de natuur in geweest. In eerste instantie waren er nog voldoende onderwerpen te vinden voor macrofotografie. Zo spotte ik op een warme vrijdagochtend het mooie Bonte Zandoogje, de Wespspin en tot mijn vreugde een Heivlinder. De laatste zat met gesloten vleugels op een boomstam, wat een schutkleuren !! Mijn eerste foto was gelukkig een goede foto, en meteen de laatste…… ik wilde natuurlijk heel graag deze vlinder met de vleugels open fotograferen, maar na de eerste foto werd de vlinder verjaagd door twee Hoornaars, en toen ik de boom nog eens goed bekeek, bleken er in totaal vijf!! Hoornaars op te zitten, En dat op vrijdag de 13e. Ik heb mijn tas gepakt en ben verder gegaan, ik heb het niet zo op al die Wesp-achtigen.

Behalve in de Waterleidingduinen heb ik ook een paar keer in de Voss- en Weerlanerpolder gelopen, een klein stukje natuur bij mij om de hoek. Eind juli en begin augustus waren er veel Icarusblauwtjes, altijd een leuk onderwerp om te fotograferen. Maar inmiddels zijn alle bermen in de polder gemaaid en valt er niet zoveel meer te fotograferen.

Vorige week was ik, op een ietwat aangenamere avond dan we de laatste tijd gewend zijn, nog een keer in de Waterleidingduinen. Het was heerlijk om een rondje te struinen. Bloemetjes en kleine fladderaars zag ik nauwelijks. Het was wel genieten van de vele jonge Damhertjes die even speelkwartier hadden, en soms zie je opeens een stukje landschap dat vraagt om een foto.

Het waren mooie momentjes maar nu snak ik naar wat frissere lucht en gun ik de natuur een flinke regenbui. Wie weet….. later vanavond.

 

Groen, groener

In de maanden mei en juni heb ik diverse struinrondjes gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik vind dit heerlijke maanden, de natuur is fris en groen, je ziet alles groeien en er is veel te zien en te fotograferen.

In onderstaande fotogalerij laat ik een paar bijzondere groene verschijningen zien, zoals het mannetje Zandhagedis, die in de paartijd felgroen kleurt om maar vooral veel indruk op de dames te maken. De zandhagedissen zijn een leuk fotomodel. Meestal schieten ze eerst weg als je aan komt lopen, maar als je tijd hebt en even rustig gaat zitten, dan komen ze wel weer terug, klauteren op een takje of boomstronk en zitten je soms zelfs aan te kijken. En kijk op de foto’s naar die mooie fijne klauwtjes. Ik had ook nog het geluk dat er één voor mijn ogen een tor ving en tussen zijn kaken vermaalde. Ik hoorde het kraken. Daarna likte hij even smakelijk z’n bek af. Bijzondere tong hebben ze trouwens.

Ook prachtig groen zijn de boomkikkers. Als je een poosje goed zoekt, ontdek je er steeds meer. Ik erger me wel aan de verstoring van hun leefgebied, takjes worden weg geknipt en soms worden de kikkers verplaatst voor een betere foto. Aan die onzin wil ik niet mee doen, vandaar dat er in mijn fotogalerijen slechts een enkele boomkikker langs komt, die dan meestal gewoon langs het pad zit. Het is een kwestie van goed kijken.

De laatste bijzondere verschijning is toch wel de larve van de Bladwesp. Deze heb ik in eerste instantie voor een rups van een vlinder aangezien, en ik ging natuurlijk zoeken op de site van de Vlinderstichting, waar ik, logisch, niets vond. Na een tweet van een vriendin van mij kwam de oplossing. Bijzondere vonst, en weer wat geleerd.

Inmiddels heeft het al lange tijd niet geregend en is de natuur niet meer zo fris groen. Na een welverdiende vakantie gaan mijn struintochtjes echter gewoon weer door, en ik ben benieuwd wat voor wondertjes van de natuur ik dan weer tegen ga komen.