Kikker-verhalen

Na onze niet helemaal geslaagde zoektocht naar de blauwe Heikikkers van vorige week, hebben we afgelopen vrijdag wederom wat natuurgebieden afgestruind. In eerste instantie leek het weer niet te gaan lukken, het was grijs, en er waaide een ijzig koud windje. Waarom zou je als kikker naar de oppervlakte komen als je ook lekker behaaglijk in de modder kunt schuilen?

klapekster

De zoektocht langs de waterkanten  leverde wel een andere interessante, en voor sommigen van jullie misschien wat lugubere vondst op. Een Klapekster (vogel) legt altijd een voorraadje voedsel  aan, en dit  knaagdier is een achtergebleven snackje.

heikikker

Enfin, de zoektocht gaat verder, het weer klaart een beetje op, en terwijl we langs een niet zo opvallend poeltje lopen, kijken een paar prachtige kikkerogen me  aan: hebbes! Zelf vind ik het lastig om vanaf de foto te bepalen of dit nu echt een blauwe Heikikker is, of toch gewoon een Bruine  Kikker. Het doet aan de foto niets af, de kikker is prachtig en ik verbaas me, wederom, over de kwaliteit van mijn onlangs aangeschafte telezoomlens!

pad

pad

Op slechts een paar meter afstand van de eerder genoemde  kikker zat deze pad. Hij bekeek het allemaal op z’n gemak en liet zich uitgebreid fotograferen. En zeg nou zelf, is hij niet knap. In het kader van de Corona-crisis heb ik toch maar afstand gehouden en hem geen kusje gegeven.

kikkers

kikkers

En dan zijn er natuurlijk altijd van die eigenwijze types die het niet zo nauw nemen met de anderhalve meter afstand. En om deze twee op de foto te krijgen was ook wel een uitdaging. Buikschuiven aan de slootkant maar dan heb je ook wat, al waren dit niet helemaal de foto’s die ik van tevoren in gedachten had.

Als laatste wil ik deze foto met jullie delen. Deze kikker zat goed “verstopt” tussen een enorme wirwar van takken. Scherpstellen was wel even een kunst, en zoals jullie zien is deze foto niet echt scherp. Normaalgesproken zou zo’n foto bij mij onmiddellijk in de prullenmand verdwijnen. Maar …. kijk even goed, door de wat merkwaardige waterkringen om de kikker heen lijkt het net een beetje op de Paashaas. Ach, mijn website gaat over fotografie en natuurbeleving, het hoeft niet altijd perfect te zijn. Een kans om een betere foto te maken kreeg ik trouwens niet.

Inmiddels  regeert Corona ons land, er zijn belangrijker zaken aan de orde dan natuur en fotografie, en ik probeer op dagen met mooi weer weg te blijven uit de natuur, veel te druk! Aan de andere kant is een uurtje natuur wel een fijne manier om even te vergeten en het hoofd leeg te maken. Of dat lukt, lezen jullie in een volgend blog.

 

Expeditie Veluwe

De Blauwe Heikikker, mijn fotomaatje Marry en ik proberen ze al een paar jaar op de foto te krijgen, maar tot nu toe zonder veel geluk. Afgelopen vrijdag, terwijl Nederland in de ban van het Corona-virus begint te raken, zijn we naar de Veluwe gereden en opnieuw op zoek gegaan. Het was avontuurlijk, door de overvloedige regenval van de laatste tijd stonden de wandelpaden deels onder water en in no-time zaten schoenen en broek onder de blub.

We zijn in ieder geval in een goed gebied. Maar beter dan dit wordt het niet. Wellicht toch te koud en wisselvallig weer, wat de kikkers deed besluiten de warmte onder water te zoeken in plaats van het oppervlakte.

Het venijnige zonnetje, in combinatie met water en soms blauwe en dan weer inktzwarte luchten, nodigt wel uit tot een beetje landschapsfotografie.

En gewoon op een uurtje rijden van de Randstad

Enfin, genoten van dit mooie stukje natuur, maar helaas, weer geen Blauwe Heikikkers.

Als laatste plaats ik deze foto. Ja, echt gemaakt in hetzelfde natuurgebiedje. Natuurfotografie is ook: genieten, even je hoofd leeg maken, op een bankje zitten met koffie en een koekje en luisteren naar de geluiden van de natuur. Dat deden wij, Marry en ik. En hoorden en zagen de samenscholing van deze vogels. Het leverde nog een apart plaatje op.

Baardmannetjes gespot

Degenen die mij al wat langer volgen weten dat de Waterleidingduinen zo ongeveer mijn achtertuin zijn. Ik kom er graag en vaak om te wandelen en om te fotograferen. Toch had ik nog niet eerder de Baardmannetjes gezien. Dus toen er meldingen kwamen dat deze mooie vogeltjes gespot waren in de duinen, heb ik snel tijd vrij gemaakt en ben, samen met fotomaatje Marry, naar de aangegeven plek gegaan. Er waren meer fotografen ter plaatse, die allemaal aandachtig in het riet stonden te turen. In eerste instantie, helaas, geen Baardmannetjes. Totdat mijn fotomaatje Marry ze aan de andere kant van het water ontdekte in het riet. Wauw, wat een prachtige acrobatische vogeltjes zijn deze Baardmannetjes! Mede door een stevig windje was fotograferen nog wel een uitdaging. Maar uiteindelijk konden we tevreden naar huis, met een geheugenkaartje vol mooie foto’s. Geniet maar mee:

Damherten

De dag na kerst is het heerlijk weer, en ik besluit in de middag om even een rondje Waterleidingduinen te gaan lopen. Dit is meteen een mooie gelegenheid om mijn nieuwe telelens nog eens even uit te proberen. Ik had het kunnen weten….. als ik bij ingang De Zilk de parkeerplaats op kom, zie ik dat het helemaal vol staat. Nou ja, niets aan te doen, ik loop mijn geplande rondje en merk dat de meeste watervogels rustiger plekken hebben opgezocht. Ik zal het met de Damherten moeten doen voor de foto’s.

Damherten, er zijn er meer dan genoeg en echt schuw zijn ze niet. Inspiratie krijg ik er eigenlijk ook nooit van, verder dan een registrerend plaatje kom ik meestal niet. Zo ook vandaag niet, maar het is toch een mooie test van mijn nieuwe lens. Ik zie wel dat de foto’s die met deze lens uit de camera rollen, vele malen scherper zijn, dan die met mijn oude camera en zoomlens.

Enfin, ik heb in ieder geval een lekkere frisse neus gehaald, en onderstaand uiteraard een paar plaatjes van Damherten.

 

Kleurrijke ochtend

Spontaan een dagje vrij genomen gisteren, met in mijn achterhoofd een vroeg uitstapje naar de natuur. Maar ja, wat zou het worden, weer een saaie, grijze en natte dag? Of toch de wekker vroeg zetten en hopen op wat bijzonders? Wat ben ik blij dat ik het laatste heb gedaan. Rond 07.30 parkeerde ik de auto bij Panneland. Al onderweg had ik wat vage tinten in de nog donkere lucht gezien. In plaats van direct de Waterleidingduinen in te lopen, besloot ik een paar meter terug te lopen en het pad in te slaan langs de buitengrens van het gebied. Daar heb je wat meer vrij uitzicht richting oosten.

zonsopkomst

Een goede keuze, want dit was het spektakel van de zonsopgang. Wat een intense kleurenpracht. Enige haast was wel geboden, want het duurde maar kort.

Zonsopkomst

Niet veel later werd de lucht al fletser. De bijzonder opstapeling van wolken bleef nog wel even zichtbaar. Maar even later was de betovering verbroken. De lucht werd grijzig en flets. Tijd om even richting het bos te gaan. Voorbij ingang Panneland sloeg ik rechtsaf naar de Beukenlaan. Na enig rondneuzen kwamen er toch wat leuke onderwerpen voor de lens.

herfstkleuren

De rode ochtendlucht kleurde de hele omgeving in een oranje-rode gloed.

herfst

Hoezo, een saaie grijze dag? Wat een heerlijke kleuren.

herfst

Ik keek toevallig even omhoog, wat een mooi licht viel er op deze boomtakken.

boomstam

Een gespleten boomstam, vol met mooie structuren, en deze al wat oudere zwammen.

En tenslotte nog even gespeeld met beweging en lange sluitertijd. Bij deze foto’s heb ik een lange sluitertijd gecreëerd en vervolgens tijdens het indrukken van de ontspanknop de camera rustig verticaal bewogen. En dat kan hele leuke foto’s opleveren. Sprookjesbos, of Spookbos? Het was een mooie ochtend, en ik was net voor de eerste regenbui thuis.

Oktober-gezwam 2019

Het zal velen van jullie al bekend zijn, ik hou van  de herfst, van de mooie kleuren en het frisse weer. Ik ben de afgelopen tijd behoorlijk vaak met de camera op pad geweest, waarbij paddenstoelen eigenlijk het enige onderwerp waren. Dit omdat de echte herfstkleuren in het landschap nog een beetje op zich lieten wachten.

Maar waar  de je de afgelopen twee jaar padddenstoelen met een vergrootglaasje moest zoeken, hoef je dit jaar maar een paar stappen in het bos te doen of je struikelt er over. Ik heb me er prima mee vermaakt. Soms heb  ik een mooi, registrerend plaatje gemaakt, omdat mijn vondsten interessant waren, en soms heb ik m’n creativiteit er op los gelaten en geprobeerd er echt iets moois van te maken.

Kijk mee en geniet:

Groene verrassing in Leyduin

Na een regenachtige zaterdagochtend besloot ik om ‘s middags even een frisse neus te gaan halen. Gewapend met camera en macrolens ging ik naar Leyduin, een niet te groot maar wel heel mooi stukje natuur bij mij om de hoek. In eerste instantie zocht ik wat vlinders en die vond ik ook wel, maar met het doorbrekende zonnetje waren ze lekker opgewarmd en bleven niet al te lang stil zitten. Een Bloedrode Heidelibel had ook al weinig geduld. Even later vond ik een andere Heidelibel, hangend aan het Zeepkruid. Dit leverde nog wel een aardig plaatje op. Ik wandelde verder en passeerde nog een lange rij Bramenstruiken. Hier vliegt en fladdert meestal wel wat rond, en zo ook nu, vlinders, zweefvliegen, libellen, vliegen en …. opeens valt mijn oog op iets groots en groens…. een Grote Groene Sabelsprinkhaan. Wat een schutkleuren!! En deze bleef stil zitten. Nou lekker makkelijk, hoor ik jullie denken, maar ik moest me behoorlijk tussen brandnetels en doorn van de bramenstruiken begeven om deze kanjer op de foto te krijgen. Het leuke is, als je oog eenmaal op een exemplaar gevallen is en je gaat nog beter kijken, dan zie je er meer. Ik telde er zo maar vijf en dan heb ik er ongetwijfeld nog een paar gemist. Mijn middag was weer goed. Onderstaand nog een paar foto’s:

 

Zoekplaatjes in de heemtuin

Afgelopen week werden veel Boomblauwtjes en Landkaartjes gezien in de heemtuin in Hillegom. Vandaag besloot ik even te gaan kijken. De natuur laat zich niet plannen, na een bloedhete week was het vanmiddag koel, het waaide hard en er vielen een paar miezerige spetters uit de grijze lucht. Geen goed weer voor de vlinders, dat wist ik al voordat ik van huis ging. Maar voor de oplettende kijker is er altijd wel wat te zien. Ik vind het heerlijk om even in de heemtuin rond te lopen, te luisteren en stil te staan om de observeren. Mijn geduld en waarnemingsvermogen werden beloond.De wind maakte fotograferen soms nog knap lastig, maar als je maar geduld hebt is er altijd wel een momentje dat jouw onderwerp even stil hangt. Kijk mee in de onderstaande galerij:

Heideblauwtjes

Onderweg naar huis vanuit de Viroinval, besloten mijn vriendin en ik nog een kleine tussenstop te maken bij de Strijbeekse Heide. De Dopheide stond in bloei en de mooie Heideblauwtjes fladderden massaal rond. Toen wij aan het einde van de middag kwamen, verdween de zon net een beetje achter de wolken en er stond een stevige wind. We zagen meteen, langs het pad, de vele Heideblauwtjes tussen de prachtig bloeiende heide en vele grote grassprieten. Ik was eigenlijk net te laat, en misschien was de spirit er bij mij ook een beetje uit na de succesvolle ochtend in de Viroinval, om nog een vlindertje met z’n vleugels open te fotograferen. Al snel zochten de vlindertjes een hangplek op tussen de vele sprieten en heide. Wij moesten behoorlijke acrobatische toeren uithalen voor een fatsoenlijke foto en een beetje rust in de achtergrond krijgen was ook nog lastig. Uiteindelijk rolden er toch nog een paar aardige foto’s uit de camera. Volgend jaar nog maar een keer, en dan ‘s ochends vroeg.

Waterleidingduinen juli 2019

De maand juli bracht tot afwisselend slecht weer en hele hete dagen. Gelukkig was het ook een aantal ochtenden en avonden prima weer om te wandelen en te fotograferen. Ik heb mijn nieuwe camera nu een paar weken en heb er tot nu toe heel veel plezier van. Alle foto’s in onderstaande galerij zijn gemaakt met mijn Sony A7III en Sony 90mm macrolens.

Natuurlijk zie je vaak soorten die je al eerder hebt gezien. Maar eindelijk dit jaar zag ik de prachtige kleine Eikenpage. Even mocht ik genieten van het blauw bovenop de vleugeltjes, totdat een windvlaag de vlinder onder de bloem waaide. Uiteindelijk wist ik er wel één op de foto vast te leggen. Wat een mooie waarneming.

Het was hoe dan ook weer een genot om lekker rond te banjeren in de natuur, te genieten van de frisse lucht, de geluiden van de natuur en de spelende Damhertenkalfjes (waarvan helaas nog geen foto’s).