Wind in de Weerribben

Macrofotografie, soms lastig maar ook o zo leuk om te doen. Er valt veel over te leren en omdat je nooit uitgeleerd bent, had ik me opgegeven voor een workshop macrofotografie in “De Weerribben”, een waterrijk natuurgebied in Overijssel. Het staat bekend om z’n vele Libellen. Vol goede moed ging ik gisteren op pad, het is altijd leuk om eens een ander stukje Nederland te zien. Bij het plaatsje Ossenzijl werd verzameld en één en ander verteld over macrofotografie. Daarna togen we de natuur in.

De omstandigheden waren lastig, gisteren, er stond een harde wind en de zon liet het afweten, en daardoor bleven de Libellen ook weg. Tsja…. aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant, het maakt je creatief, want je moet op zoek naar andere onderwerpen. En als je maar goed kijkt, dan vind je altijd wel iets. Zelf zocht ik vooral wat lager in de begroeïng, waar de wind minder spelbreker was. Met de tips van de workshopleider, die regelmatig langs kwam om te kijken en je gemaakte foto’s van opbouwende kritiek te voorzien, kon ik gelukkig toch met een paar mooie foto’s huiswaarts keren. De resultaten:

 

Hittestress

Hittestress, hèt woord van 2018. Ik moet eerlijk toegeven, van mij hoeft het niet zo warm, ik ben toch meer een liefhebber van mooie frisse herfst-ochtenden of een beetje echte winter. Maar ja, je kunt het niet altijd helemaal naar wens hebben, en de hele bloedhete zomer binnen blijven zitten, daar wordt een mens ook niet vrolijk van. Tussen mijn drukke werkzaamheden door ben ik dus toch een paar keer even de natuur in geweest. In eerste instantie waren er nog voldoende onderwerpen te vinden voor macrofotografie. Zo spotte ik op een warme vrijdagochtend het mooie Bonte Zandoogje, de Wespspin en tot mijn vreugde een Heivlinder. De laatste zat met gesloten vleugels op een boomstam, wat een schutkleuren !! Mijn eerste foto was gelukkig een goede foto, en meteen de laatste…… ik wilde natuurlijk heel graag deze vlinder met de vleugels open fotograferen, maar na de eerste foto werd de vlinder verjaagd door twee Hoornaars, en toen ik de boom nog eens goed bekeek, bleken er in totaal vijf!! Hoornaars op te zitten, En dat op vrijdag de 13e. Ik heb mijn tas gepakt en ben verder gegaan, ik heb het niet zo op al die Wesp-achtigen.

Behalve in de Waterleidingduinen heb ik ook een paar keer in de Voss- en Weerlanerpolder gelopen, een klein stukje natuur bij mij om de hoek. Eind juli en begin augustus waren er veel Icarusblauwtjes, altijd een leuk onderwerp om te fotograferen. Maar inmiddels zijn alle bermen in de polder gemaaid en valt er niet zoveel meer te fotograferen.

Vorige week was ik, op een ietwat aangenamere avond dan we de laatste tijd gewend zijn, nog een keer in de Waterleidingduinen. Het was heerlijk om een rondje te struinen. Bloemetjes en kleine fladderaars zag ik nauwelijks. Het was wel genieten van de vele jonge Damhertjes die even speelkwartier hadden, en soms zie je opeens een stukje landschap dat vraagt om een foto.

Het waren mooie momentjes maar nu snak ik naar wat frissere lucht en gun ik de natuur een flinke regenbui. Wie weet….. later vanavond.

 

Groen, groener

In de maanden mei en juni heb ik diverse struinrondjes gemaakt in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik vind dit heerlijke maanden, de natuur is fris en groen, je ziet alles groeien en er is veel te zien en te fotograferen.

In onderstaande fotogalerij laat ik een paar bijzondere groene verschijningen zien, zoals het mannetje Zandhagedis, die in de paartijd felgroen kleurt om maar vooral veel indruk op de dames te maken. De zandhagedissen zijn een leuk fotomodel. Meestal schieten ze eerst weg als je aan komt lopen, maar als je tijd hebt en even rustig gaat zitten, dan komen ze wel weer terug, klauteren op een takje of boomstronk en zitten je soms zelfs aan te kijken. En kijk op de foto’s naar die mooie fijne klauwtjes. Ik had ook nog het geluk dat er één voor mijn ogen een tor ving en tussen zijn kaken vermaalde. Ik hoorde het kraken. Daarna likte hij even smakelijk z’n bek af. Bijzondere tong hebben ze trouwens.

Ook prachtig groen zijn de boomkikkers. Als je een poosje goed zoekt, ontdek je er steeds meer. Ik erger me wel aan de verstoring van hun leefgebied, takjes worden weg geknipt en soms worden de kikkers verplaatst voor een betere foto. Aan die onzin wil ik niet mee doen, vandaar dat er in mijn fotogalerijen slechts een enkele boomkikker langs komt, die dan meestal gewoon langs het pad zit. Het is een kwestie van goed kijken.

De laatste bijzondere verschijning is toch wel de larve van de Bladwesp. Deze heb ik in eerste instantie voor een rups van een vlinder aangezien, en ik ging natuurlijk zoeken op de site van de Vlinderstichting, waar ik, logisch, niets vond. Na een tweet van een vriendin van mij kwam de oplossing. Bijzondere vonst, en weer wat geleerd.

Inmiddels heeft het al lange tijd niet geregend en is de natuur niet meer zo fris groen. Na een welverdiende vakantie gaan mijn struintochtjes echter gewoon weer door, en ik ben benieuwd wat voor wondertjes van de natuur ik dan weer tegen ga komen.

Vertel de lente met drie foto’s

Nu het ‘s avonds weer lekker lang licht is, zijn de struin- en fotografierondjes verplaatst van de zaterdagochtend naar de woensdagavond. En zoals altijd, alles mag, niets moet, gewoon even lekker van de natuur genieten staat bij mij voorop. Kunnen we daarbij toevallig een paar mooie foto’s maken en wat ervaringen uitwisselen over fotografie, dan is dat natuurlijk prima.

Voor het struinrondje van afgelopen woensdagavond had ik een opdrachtje bedacht: Leg de lente vast in drie foto’s. Dat is een heel rekbaar thema en ik ben altijd benieuwd waar de deelnemers zich dan op focussen.

Het weer van afgelopen woensdagavond was trouwens alles behalve lenteachtig….. er stond een harde wind en het was ijzig koud. Macrofotografie viel af, te veel beweging en door de kou geen vlinders of andere fladderaars te bekennen. Wat dan? Bij ingang De Zilk van de Waterleidingduinen zie je altijd veel mannetjes-Damherten. Inmiddels hebben ze hun gewei afgeworpen, en onmiddelijk daarna begint een nieuw gewei te groeien, de mannetjes hebben twee licht behaarde knobbels tussen hun oren wat over een tijdje weer een mooi nieuw gewei zal worden. De Koningsvarens waren ook een echt teken van lente, met hun mooie gekrulde groei-toppen zijn ze echt fotogeniek. Als het dan te hard waait voor de details, is het altijd nog de moeite waard om een plaatje van de varens in het landschap te maken.

Zelf vind ik het voor de afwisseling altijd leuk om even te stoeien met lange sluitertijden en beweging in de foto’s. Soms denk ik “wauw” en soms gooi ik het thuis meteen weg. Maar al doende leer je en ik laat even zien wat voor leuke resultaten je er mee kunt behalen.

Uiteindelijk hadden wij een gezellige avond en wat betreft de lentefoto’s zeg ik “goed gelukt”.

 

Fotograferende Vroege Vogels

Hemelvaartsdag 2018, 6 vroege vogels verzamelen zich, samen met mij, bij Ingang Panneland. Het is grijs, miezerig en niet al te warm maar we gaan op pad en het is één groot genieten, de vogels zingen het hoogste lied, we lopen een uur door de natuur zonder ook maar een mens tegen te komen, de Meidoorn bloeit en geurt heerlijk.

Bij een poeltje houden we een lange pauze, iedereen kan hier even lekker zitten, wat eten en fotograferen. Er is in eerste instantie niet zoveel te zien, maar naar mate we langer speuren vinden we toch voldoende interessante dingen, wat is de natuur toch wonderlijk. Na de pauze lopen we terug richting Panneland en genieten onderweg van de Boomkikkers en Zandhagedissen. Bijna 5 uur na vertrek zijn we bij de uitgang.

Tijd om even gezellig na te praten onder het genot van koffie en pannenkoeken.

Meestal vraag ik de deelnemers om 2 mooie foto’s uit te kiezen, maar we hebben zoveel gezien dat ik er voor deze keer een lekkere uitgebreide fotoserie van maak.

Vroeg rondje struinen

5 mei, voor mij geen bevrijdingsfestival of andere festiviteiten. Mijn wekkertje gaat vroeg om een lekkere wandeling in de Waterleidingduinen te gaan maken. Ik wil een beetje trainen voor mijn aanstaande vakantie in bergachtig gebied, dus via een lange omweg loop ik naar één van mijn favourite plekjes voor macrofotografie. Na een broodje en koffie struin ik langs het poeltje en focus me in eerste instantie op een aantal spinnetjes die in de rietstengels hangen. Totdat…. mijn oog op iets heel anders valt, ik zie een libel uitsluipen en besluit dat proces gade te slaan. Tussen de eerste en de laatste foto zitten 20 minuten, wat is de natuur toch boeiend. Blij met mijn gemaakte foto’s loop ik terug richting Panneland. De terugweg duurt lang, ik zie nog meer Libellen en ook nog een mooie Zandhagedis. Wat een heerlijk ochtendje!

Struinen en fotograferen 07-04-2018

Op 7 april jl. waren er wederom 5 enthousiaste wandelaars/fotografen die mee gingen naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Het leek er op dat er een mooie zonsopgang zou komen dus ik had de deelnemers gevraagd om vroeg op te staan. Helaas was de zonsopgang toch een beetje gewoontjes, maar het was evengoed genieten zo vroeg in de ochtend. Alleen al het concert van alle vogeltjes maakte indruk.

struinen
struinen

Deze keer had ik de deelnemers een keuze laten maken uit een aantal onderwerpen, en liet ze zelf aan de slag gaan met de fotografie. Dit leverde uiteenlopende mooie foto’s op. Daarnaast was er gezelligheid en werden ervaringen uitgewisseld over fotografie.

De onderwerpen om uit te kiezen waren: chaos; minimalistisch; herhaling; landschap; wildlife; groen; spiegelingen; wolken; structuur.

De resulaten (1e foto aanklikken om de galerij te openen:

Herfstperikelen

Inmiddels is de herfst al een tijdje op gang gekomen. Echt herfstweer is echter meestal nog ver te zoeken, de temperaturen zijn vaak nog hoog en de echte herfstkleuren laten hier in de duinen nog even op zich wachten. Op 7 oktober jl. had ik een grote struinronde door de Waterleidingduinen georganiseerd. Helaas liet het weer zich op deze zaterdag niet van z'n beste kant zien, al na een half uurtje konden de regenjassen aan en van fotograferen kwam in eerste instantie helemaal niets. Maar de deelnemers wilden van geen omkeren weten, en zo bereikten we redelijk nat geregend de picknicktafel die langs het ruiterpad bij de Marelberg ligt. We genoten van een korte pauze en bestudeerden de buienradar, het leek wat droger te worden. Maar helaas, niets was minder waar, ik denk dat we van de 11 km. er 9 in de regen hebben gelopen. Fotograferen werd best een uitdaging maar ik denk dat de deelnemers toch met een geslaagde serie foto's zijn thuis gekomen. Onderstaand mijn impressie van deze toch heerlijke wandeling:

boomkikker

De week voor de grote struinronde liep ik de wandeling even voor. Tot mijn grote verbazing zag ik zo laat in het seizoen nog een Boomkikker, en zomaar langs het pad. Ik erger me behoorlijk aan alle verstoring in het leefgebied van de Boomkikkers, sommige stukken zijn helemaal plat getrapt en ik wil daar niet aan mee doen. Ik heb dit jaar dan ook niet zoveel Boomkikkers op de foto staan. Maar voor deze foto's hoef ik geen moeite te doen en wat zijn het toch relaxte fotomodellen.

boomkikker
Boomkikker

damhert

Half oktober ga ik op vrijdagavond mee op excursie met Wandel het bos in. We gaan op zoek naar wat spectakel bij de Damherten, de bronsttijd is aangebroken. Maar het is misschien nog te warm, de heren liggen lekker relaxed tussen de bomen, foto's maken is een uitdaging en er is gewoon geen actie.

zonsondergang

Desalniettemin genieten we met de groep van een heerlijke avondwandeling, die een bijzonder fraaie afsluiting krijgt. Ik loop het laatste stukje even wat vooruit naar de brug bij de Zandvoortselaan en kan deze foto maken.

Op de laatste zaterdag van oktober stond eigenlijk een fotografie-activiteit gepland maar echte herfstkleuren en paddenstoelen ontbraken. En daarbij was het grijs en stormachtig weer. Het was dus helemaal niet zo erg dat niemand zich had opgegeven. Mijn zus had wel zin in een rondje struinen en weer of geen weer, we hebben genoten, een lekkere wandeling gemaakt en een laatste beetje activiteit van de damherten-bronst mee gepikt. Maar in zijn algemeenheid heerste rust en stilte. Hieronder nog een paar foto's van de damherten en daarmee sluit ik het verslagje van de herfst af.

Voorbode van de herfst

Al ruim voordat de kalender de herfst officieel aankondigde, zag je in de natuur de eerste herfst-verschijnselen: blaadjes verkleurden, bloemen raakten uitgebloeid. In de maand september ben ik een paar keer op Buitenplaats Leyduin geweest, een leuk klein natuurgebied bij mij om de hoek. Hier kun je je uitleven als je paddenstoelen wil fotograferen, maar daarover later meer. De afgelopen weken heb ik me vermaakt met libellen, juffers en vlinders. In de onderstaande fotogalerij een kleine selectie:

Mooie start van de zomer

Hoe mooi kan de zomer beginnen?

Nou de 1e dag begon nogal grijs en regenachtig, maar 's avonds klaarde het op. En dan is het heerlijk dat het zo lang licht is. Dus ik pakte mijn camera's en reed naar ingang Panneland van de Waterleidingduinen. Ik had diverse tips over bijzondere vlinders gekregen, maar daarvoor was ik te laat op de dag, of misschien waaide het nog te hard. Maar bij een poeltje vond ik iets leuks, een heleboel piepkleine Waterleliemotten. Terwijl ik mijn cameratas neer zette kwamen er twee op mijn duim zitten en besloten voor wat nageslacht te zorgen. Met de camera in één hand slaagde ik er wonder boven wonder in om ze op de foto te zetten. Hierna hing ik het verliefde stelletje aan een grasspriet en begon aan mijn pogingen om er een mooie foto van te maken. Enfin.... dertig mislukte foto's (bewogen door de wind), een paar natte voeten en een natte kont later (want ja ik wilde toch echt een mooiere achtergrond)..... tromgeroffel..... een geslaagde foto.

Onderweg naar de uitgang leekt het erop dat er een mooie zonsondergang aan zou komen. En inderdaad, het leverde dit, bijna on-Nederlandse, plaatje op:

waterleidingduinen

Na de eerste mislukte poging om een paar mooie vlinders op de foto te zetten, deed ik een paar avonden later een tweede poging. Nu was het echt een mooie, windstille en redelijk warme avond, maar op een paar vlinders na vond ik weer niets. Ik besloot terug te gaan naar het poeltje waar ik de Waterleliemotten had gefotografeerd. Wie weet kon ik die nog wat fraaier fotograferen. Terwijl ik aan kwam lopen viel het me op dat één van de planten van het Jacobskruiskruid zo raar slap hing. Ik ging kijken en zag iets wat ik nog niet eerder had gezien, een Grote Groene Sabelsprinkhaan die net verveld is. Hij (of zij) hangt nog op te drogen is zodoende wel een ideaal fotomodel. Nadat ik een aantal foto's had gemaakt liep ik rondje rond het poeltje en vond nog zo'n prachtige Sprinkhaan. Goh, mijn avond kon niet meer stuk, wat is de natuur toch altijd weer boeiend.

De aanhouder wint, de volgende zondagmiddag is het lekker warm en omdat drie maal nu eenmaal scheepsrecht is, fietste ik naar ingang Panneland en ging wederom op zoek naar de Keizersmantel. Deze prachtige grote oranje vlinder staat in Nederland op de rode lijst en werd enkele jaren niet meer gezien in de Waterleidingduinen. Vorig jaar werden ze wel weer waargenomen, ik had toen ook al het geluk om er ééntje op de foto te zetten, en kwam er pas thuis achter wat een bijzondere vlinder ik had gespot.

Dit jaar hoef je niet lang te zoeken. Al vlak voorbij de ingang is een veldje waar het Jacobskruiskruid uitbundig bloeit en waar je werkelijk door een oranje wolk van Keizersmantels loopt. Zo ook deze zondagmiddag. Na eerst een paar "gewone" foto's te hebben gemaakt, is het tijd voor wat andere poses.

Tijdens alle struinrondjes kwam er natuurlijk ook nog wel iets anders voor mijn lens. Ik kijk tevreden terug op de eerste helft van juli en ben benieuwd wat er verder nog voor moois op mijn pad komt.