Damhertenbronst 2020

Bronst bij de Damherten, het trekt ieder jaar weer veel publiek naar de Waterleidingduinen. Zelf loop ik er meestal wel een paar keer langs, maar ga ik er niet speciaal voor naar de duinen.

Dit jaar viel de bronst mooi samen met een week vakantie. Vakantie die ik had moeten doorbrengen in een ruige bergachtige omgeving, ergens ver weg van Nederland. Maar Corona gooide ook hier roet in het eten. En dus had ik nu eens alle tijd om een paar keer de duinen in te gaan en te proberen een paar knappe foto’s van de Damhertenbronst te maken.

Ik vind het altijd nog maar lastig om er wat van te maken, bewegende onderwerpen zijn niet mijn sterkste punt, maar het gaat steeds beter. En dan, die takkenomgeving….. er is werkelijk geen foto waar niet een takje, boomstronkje of sprietje in de weg zit. Iets wat mij als perfectioniste eigenlijk wel irriteert. Maar aan de andere kant, het is wat het is! Wat voor mij vooral telt was de beleving, en ik kan jullie verklappen, ik heb genoten !! Zo gaaf om heel dicht bij een paar vechtende Damherten te staan.

Kijk mee in de fotogalerij, ik heb er lekker veel foto’s ingezet, geen tekst, alleen maar plaatjes. Komt ‘ie:

Vroege vogels – april 2020

Corona, ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken. We moeten zoveel mogelijk thuis blijven en afstand houden. Ik probeer er natuurlijk het beste van te maken, en geniet van het thuis zijn. Maar gelukkig, een frisse neus halen mag, en van die vrijheid maak ik dankbaar en verstandig gebruik. Mijn bezoekjes aan de Waterleidingduinen zijn in ieder geval niet in de drukke weekenden en ook niet op mooie dagen overdag. Echt nieuws is dit niet want eigelijk ging ik toch al nooit op drukke tijdstippen. Nee, ik zet ook nu één keer per week heel vroeg de wekker en sta met zonsopgang voor het hek.

Het levert in ieder geval een paar fraaie sfeerplaatjes op. Dit alleen al maakt het vroege opstaan meer dan waard.

Verder is er in de eerste helft van april nog niet veel te beleven in het duin, het lentegroen moet nog groeien en voor de macrolens zie ik weinig geschikte onderwerpen. De vogels daarentegen laten uitbundig van zich horen. Nou ben ik nooit een echte vogelfotograaf geweest, mijn hart ligt bij macro en landschap. Maar, met de komst van mijn fantastische telezoomlens begin ik er lol in te krijgen, en probeer me er in te bekwamen. En dat resulteert in dit blog in een uitgebreide galerij met vogels. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen.

 

Kikker-verhalen

Na onze niet helemaal geslaagde zoektocht naar de blauwe Heikikkers van vorige week, hebben we afgelopen vrijdag wederom wat natuurgebieden afgestruind. In eerste instantie leek het weer niet te gaan lukken, het was grijs, en er waaide een ijzig koud windje. Waarom zou je als kikker naar de oppervlakte komen als je ook lekker behaaglijk in de modder kunt schuilen?

klapekster

De zoektocht langs de waterkanten  leverde wel een andere interessante, en voor sommigen van jullie misschien wat lugubere vondst op. Een Klapekster (vogel) legt altijd een voorraadje voedsel  aan, en dit  knaagdier is een achtergebleven snackje.

heikikker

Enfin, de zoektocht gaat verder, het weer klaart een beetje op, en terwijl we langs een niet zo opvallend poeltje lopen, kijken een paar prachtige kikkerogen me  aan: hebbes! Zelf vind ik het lastig om vanaf de foto te bepalen of dit nu echt een blauwe Heikikker is, of toch gewoon een Bruine Kikker. Het doet aan de foto niets af, de kikker is prachtig en ik verbaas me, wederom, over de kwaliteit van mijn onlangs aangeschafte telezoomlens!

pad

pad

Op slechts een paar meter afstand van de eerder genoemde  kikker zat deze pad. Hij bekeek het allemaal op z’n gemak en liet zich uitgebreid fotograferen. En zeg nou zelf, is hij niet knap. In het kader van de Corona-crisis heb ik toch maar afstand gehouden en hem geen kusje gegeven.

kikkers

kikkers

En dan zijn er natuurlijk altijd van die eigenwijze types die het niet zo nauw nemen met de anderhalve meter afstand. En om deze twee op de foto te krijgen was ook wel een uitdaging. Buikschuiven aan de slootkant maar dan heb je ook wat, al waren dit niet helemaal de foto’s die ik van tevoren in gedachten had.

Als laatste wil ik deze foto met jullie delen. Deze kikker zat goed “verstopt” tussen een enorme wirwar van takken. Scherpstellen was wel even een kunst, en zoals jullie zien is deze foto niet echt scherp. Normaalgesproken zou zo’n foto bij mij onmiddellijk in de prullenmand verdwijnen. Maar …. kijk even goed, door de wat merkwaardige waterkringen om de kikker heen lijkt het net een beetje op de Paashaas. Ach, mijn website gaat over fotografie en natuurbeleving, het hoeft niet altijd perfect te zijn. Een kans om een betere foto te maken kreeg ik trouwens niet.

Inmiddels  regeert Corona ons land, er zijn belangrijker zaken aan de orde dan natuur en fotografie, en ik probeer op dagen met mooi weer weg te blijven uit de natuur, veel te druk! Aan de andere kant is een uurtje natuur wel een fijne manier om even te vergeten en het hoofd leeg te maken. Of dat lukt, lezen jullie in een volgend blog.

 

Terugblik op 2019

En zo is het jaar 2019 al weer bijna voorbij. Net als veel anderen wil ik even terugblikken op een aantal bijzondere gebeurtenissen.

Over het hoogtepunt van dit jaar hoef ik geen seconde na te denken, dat was absoluut het moment dat mijn grote droom uit kwam en ik het noorderlicht mocht aanschouwen. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen, wat heb ik staan genieten daar op het strandje van Senja (Noorwegen). Meer foto’s van Noorwegen kun je bekijken in het fotoalbum op deze website.

klaprozen
De eerste foto’s met mijn nieuwe camera

Tijdens mijn reis op Senja werd me wel pijnlijk duidelijk dat mijn fotografiespullen aan vervanging/vernieuwing toe waren. En zo werd 2019 ook het jaar van grote veranderingen. Naast de overstap van Windows naar Apple, en van Photoshop naar Affinity, kwam daar de SonyA7III. Een fullframe systeemcamera en daarbij in eerste instantie een mooie 24-105 lens van Sony. Ik ga er hier geen review over schrijven, maar wauw, wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet.

Stadsreus
Stadsreus

Omdat ik nu eenmaal een liefhebber van macrofotografie ben, duurde het niet lang of er kwam ook nog een mooie macrolens van Sony bij. Op dat moment besloot ik ook om even tijd voor mezelf te nemen en lekker op ontdekking te gaan met mijn nieuwe apparatuur. En wat heb ik genoten, ik ben een vaste bezoeker van de heemtuin in Hillegom geworden en daarnaast heb ik natuurlijk weer heel wat voetstappen in de Amsterdamse Waterleidingduinen gezet.

Castlefest

En na het genieten van vorig jaar, mocht ook dit jaar een bezoekje aan Castlefest niet ontbreken, uiteraard mocht mijn nieuwe camera mee. Meer foto’s staan in het speciale fotoalbum op deze site.

En net voor de kerstvakantie kwam de zo gewenste telelens. Die moest natuurlijk ook even uitgeprobeerd worden, op een koude gure middag in de Weerlaner Polder ging ik op zoek naar wat vogels, maar helaas, die hadden allemaal een beschut plekje opgezocht denk ik. Deze Shetlandpony wilde wel even poseren, is hij niet leuk?

 

waterleidingduinen
Zwarteveldkanaal

En tenslotte was er ook nog (weer) tijd om een struinronde te organiseren, de After-Christmas-Walk. Het was weer genieten, ik realiseer me hoe leuk het is om met gelijkgestemden te struinen en te fotograferen. De agenda voor 2020 staat online, zie ik jullie een keer tijdens één van mijn activiteiten?

Ik wens iedereen een heel voorspoedig, gezond en fotogeniek 2020.

Damherten

De dag na kerst is het heerlijk weer, en ik besluit in de middag om even een rondje Waterleidingduinen te gaan lopen. Dit is meteen een mooie gelegenheid om mijn nieuwe telelens nog eens even uit te proberen. Ik had het kunnen weten….. als ik bij ingang De Zilk de parkeerplaats op kom, zie ik dat het helemaal vol staat. Nou ja, niets aan te doen, ik loop mijn geplande rondje en merk dat de meeste watervogels rustiger plekken hebben opgezocht. Ik zal het met de Damherten moeten doen voor de foto’s.

Damherten, er zijn er meer dan genoeg en echt schuw zijn ze niet. Inspiratie krijg ik er eigenlijk ook nooit van, verder dan een registrerend plaatje kom ik meestal niet. Zo ook vandaag niet, maar het is toch een mooie test van mijn nieuwe lens. Ik zie wel dat de foto’s die met deze lens uit de camera rollen, vele malen scherper zijn, dan die met mijn oude camera en zoomlens.

Enfin, ik heb in ieder geval een lekkere frisse neus gehaald, en onderstaand uiteraard een paar plaatjes van Damherten.