Stormachtige wandelingen

Mei 2020, we blijven nog steeds veel thuis, maar gelukkig kan ik nog steeds doen wat ik leuk vind: wandelen in de natuur en fotograferen. De afgelopen weken was ik een paar keer in de Waterleidingduinen. Iedere keer heb ik weer genoten van het concert van de vogels en de mooie natuur. Wat betreft de fotografie kwam het tot wisselende resultaten, voornamelijk dank zij de harde wind die er tijdens al mijn bezoekjes stond.

Ik had van alles in mijn hoofd om de Meidoorns mooi te fotograferen, en de settings waren er ook wel, maar zoals al gezegd, verpestte de wind het eigenlijk iedere keer.

meidoorn
Leuk natuurlijk, zo’n registrerend plaatje.
meidoorn
Het blijft een prachtig gezicht, en de geuren zijn super lente-achtig.
meidoorn
Maar ik ben op zoek naar een wat meer schilderachtige setting.
meidoorn
Hier schijnt de lage avondzon wel mooi door de bloemblaadjes heen.
meidoorn
Op weg naar de uitgang doe ik nog een laatste poging er iets van te maken.

Al wandelend kom ik het eerste (en tot nu toe enige) Icarusblauwtje van dit jaar tegen. Het is wel een super meewerkend fotomodel.

icarusblauwtje
Icarusblauwtje.
icarusblauwtje
Icarusblauwtje.
icarusblauwtje
Icarusblauwtje.

Na de foto’s heb ik dit Icarusblauwtje welterusten gewenst en ben verder gelopen. Ik moest wel de tijd een beetje in de gaten houden om voor zonsondergang terug bij de uitgang te kunnen zijn. Bij één van de poeltjes op het Groot Zwarteveld viel mijn oog op een redelijk verse Libel. Meestal bungelen ze in het riet, deze hing aan een boomtakje te balanceren boven het water. Degenen die mij op Social Media volgen hebben ongetwijfeld de filmpjes al gezien over hoe onderstaande foto’s tot stand zijn gekomen, ik hield er in ieder geval weer eens een paar natte voeten aan over.

libel
Libel, hier wat meer van de omgeving mee genomen op de foto.
libel
Libel, de vleugels mooi opgelicht door de avondzon.
libel
Libel, hangend aan een takje.
libel
De Libel bleef rustig hangen, de wind was ook hier wel spelbreker bij het maken van de foto’s.

Na deze fotoshoot werd het wel tijd om in een flink tempo terug naar de uitgang te lopen.

Enkele dagen later was ik weer in de Waterleidingduinen, en zo ook de wind. Mijn plannetje om verder te gaan met het fotograferen van de Meidoorns heb ik maar meteen uit mijn hoofd gezet. Een hert langs het Zwarteveldkanaal bleef me roerloos aanstaren. Dit werd een gemakkelijke fotoshoot. Eenmaal thuis zag ik pas dat hij allerlei verschillende bekkies had getrokken, waarvan ik er enkele in een fotocollage heb gezet. Het duurde vrij lang voordat hij twee oren netjes naar voren had, waarvan dan een grotere foto.

damhert
Pas thuis zag ik de diverse bekkies die dit Damhert trok.
damhert
En uiteindelijk stond meneer er mooi bij, je ziet ook al goed zijn beginnende nieuwe gewei.

Meer spanning zat er niet in deze avond. Ik hoopte nog op een mooie zonsondergang, maar helaas trok de lucht wat flets en grijs dicht.

Een week later besloot ik wat minder vroeg te gaan, in de hoop dat ik, met een zonnetje, wat kikkers en hagedissen zou spotten. Het begon op een andere manier al goed, ik zag diverse Argusvlinders. Maar helaas (en alweer dankzij de harde wind) kwam er geen mooi fotomomentje. Ik zag ook diverse Kleine Vuurvlinders, die gelukkig wel net lang genoeg bleven zitten.

vuurvlinder
Deze Kleine Vuurvlinder bleef wat langer zitten.
vuurvlinder
Wat zijn ze toch prachtig, deze Kleine Vuurvlinders.

Verder zag ik van alles, maar het lukte me niet om een serie te maken van één en hetzelfde beestje. Dus onderstaand maar een rijtje “Los zand”.

bruinvleugelroofvlieg
De Bruinvleugelroofvlieg.
gaasvlieg
Gewone Gaasvlieg.
glazenmaker
Voor mij een nieuwe waarneming, deze Vroege Glazenmaker.
zandhagedis
Na lang zoeken vond ik toch, goed verstopt, een Zandhagedis.

De misser van de dag wil ik jullie niet onthouden, en misschien herkennen enkelen van jullie het wel, na lang zoeken zie je daar in de verte een vlinder zitten, en het lijkt een hele bijzondere. Zo ook nu, en met de camera in de aanslag sloop ik dichterbij. Nou, onderstaand mijn “bijzondere vlinder”.

misser
Niets is wat het lijkt, mijn “bijzondere vlinder” bleek gewoon een verdroogd blaadje een een rietstengel.

Tot zo ver mijn verslaggeving uit de mooie Waterleidingduinen. Ik hoop van harte dat de wind eens wat minder wordt, en dat er een heleboel regen valt, daar wordt de natuur vast heel blij van.

Alle foto’s nog even in een galerij bekijken:

 

Vroege vogels – april 2020

Corona, ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken. We moeten zoveel mogelijk thuis blijven en afstand houden. Ik probeer er natuurlijk het beste van te maken, en geniet van het thuis zijn. Maar gelukkig, een frisse neus halen mag, en van die vrijheid maak ik dankbaar en verstandig gebruik. Mijn bezoekjes aan de Waterleidingduinen zijn in ieder geval niet in de drukke weekenden en ook niet op mooie dagen overdag. Echt nieuws is dit niet want eigelijk ging ik toch al nooit op drukke tijdstippen. Nee, ik zet ook nu één keer per week heel vroeg de wekker en sta met zonsopgang voor het hek.

Het levert in ieder geval een paar fraaie sfeerplaatjes op. Dit alleen al maakt het vroege opstaan meer dan waard.

Verder is er in de eerste helft van april nog niet veel te beleven in het duin, het lentegroen moet nog groeien en voor de macrolens zie ik weinig geschikte onderwerpen. De vogels daarentegen laten uitbundig van zich horen. Nou ben ik nooit een echte vogelfotograaf geweest, mijn hart ligt bij macro en landschap. Maar, met de komst van mijn fantastische telezoomlens begin ik er lol in te krijgen, en probeer me er in te bekwamen. En dat resulteert in dit blog in een uitgebreide galerij met vogels. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen.

 

Kikker-verhalen

Na onze niet helemaal geslaagde zoektocht naar de blauwe Heikikkers van vorige week, hebben we afgelopen vrijdag wederom wat natuurgebieden afgestruind. In eerste instantie leek het weer niet te gaan lukken, het was grijs, en er waaide een ijzig koud windje. Waarom zou je als kikker naar de oppervlakte komen als je ook lekker behaaglijk in de modder kunt schuilen?

klapekster

De zoektocht langs de waterkanten  leverde wel een andere interessante, en voor sommigen van jullie misschien wat lugubere vondst op. Een Klapekster (vogel) legt altijd een voorraadje voedsel  aan, en dit  knaagdier is een achtergebleven snackje.

heikikker

Enfin, de zoektocht gaat verder, het weer klaart een beetje op, en terwijl we langs een niet zo opvallend poeltje lopen, kijken een paar prachtige kikkerogen me  aan: hebbes! Zelf vind ik het lastig om vanaf de foto te bepalen of dit nu echt een blauwe Heikikker is, of toch gewoon een Bruine Kikker. Het doet aan de foto niets af, de kikker is prachtig en ik verbaas me, wederom, over de kwaliteit van mijn onlangs aangeschafte telezoomlens!

pad

pad

Op slechts een paar meter afstand van de eerder genoemde  kikker zat deze pad. Hij bekeek het allemaal op z’n gemak en liet zich uitgebreid fotograferen. En zeg nou zelf, is hij niet knap. In het kader van de Corona-crisis heb ik toch maar afstand gehouden en hem geen kusje gegeven.

kikkers

kikkers

En dan zijn er natuurlijk altijd van die eigenwijze types die het niet zo nauw nemen met de anderhalve meter afstand. En om deze twee op de foto te krijgen was ook wel een uitdaging. Buikschuiven aan de slootkant maar dan heb je ook wat, al waren dit niet helemaal de foto’s die ik van tevoren in gedachten had.

Als laatste wil ik deze foto met jullie delen. Deze kikker zat goed “verstopt” tussen een enorme wirwar van takken. Scherpstellen was wel even een kunst, en zoals jullie zien is deze foto niet echt scherp. Normaalgesproken zou zo’n foto bij mij onmiddellijk in de prullenmand verdwijnen. Maar …. kijk even goed, door de wat merkwaardige waterkringen om de kikker heen lijkt het net een beetje op de Paashaas. Ach, mijn website gaat over fotografie en natuurbeleving, het hoeft niet altijd perfect te zijn. Een kans om een betere foto te maken kreeg ik trouwens niet.

Inmiddels  regeert Corona ons land, er zijn belangrijker zaken aan de orde dan natuur en fotografie, en ik probeer op dagen met mooi weer weg te blijven uit de natuur, veel te druk! Aan de andere kant is een uurtje natuur wel een fijne manier om even te vergeten en het hoofd leeg te maken. Of dat lukt, lezen jullie in een volgend blog.

 

Expeditie Veluwe

De Blauwe Heikikker, mijn fotomaatje Marry en ik proberen ze al een paar jaar op de foto te krijgen, maar tot nu toe zonder veel geluk. Afgelopen vrijdag, terwijl Nederland in de ban van het Corona-virus begint te raken, zijn we naar de Veluwe gereden en opnieuw op zoek gegaan. Het was avontuurlijk, door de overvloedige regenval van de laatste tijd stonden de wandelpaden deels onder water en in no-time zaten schoenen en broek onder de blub.

We zijn in ieder geval in een goed gebied. Maar beter dan dit wordt het niet. Wellicht toch te koud en wisselvallig weer, wat de kikkers deed besluiten de warmte onder water te zoeken in plaats van aan de oppervlakte.

Het venijnige zonnetje, in combinatie met water en soms blauwe en dan weer inktzwarte luchten, nodigt wel uit tot een beetje landschapsfotografie.

En gewoon op een uurtje rijden van de Randstad

Enfin, genoten van dit mooie stukje natuur, maar helaas, weer geen Blauwe Heikikkers.

Als laatste plaats ik deze foto. Ja, echt gemaakt in hetzelfde natuurgebiedje. Natuurfotografie is ook: genieten, even je hoofd leeg maken, op een bankje zitten met koffie en een koekje en luisteren naar de geluiden van de natuur. Dat deden wij, Marry en ik. En hoorden en zagen de samenscholing van deze vogels. Het leverde nog een apart plaatje op.

Workshop lange sluitertijden

Filtergebruik en lange sluitertijden, een onderdeel in de fotografie wat me interesseert, maar waar ik eigenlijk maar weinig ervaring mee heb. Hoogste tijd dus voor een workshop. En zo reed ik op zaterdagochtend heel vroeg, met toepasselijk “Hier aan de kust, de Zeeuwse kust” op de radio, naar de Brouwersdam.

Daar maakten we kennis met Marcel van Balkom, ambassadeur van Kase Filters. We kregen een korte uitleg en reden naar een stukje binnenzee voor een eerste oefenronde. Iedereen plaatste filters op de camera en kon gaan uitproberen. Waar nodig was er hulp.

Hier een eerste foto, de omstandigheden (knetterhard licht) waren niet ideaal en ook de compositie kan beter, maar het gaat tenslotte om het oefenen.

Na de eerste oefenronde liepen we een stukje verder. Op deze lokatie lagen de stenen er bij in mooie kleuren, beschenen door de zon. De inspiratie en plezier begonnen te komen.

Na deze foto’s was het even tijd voor een lekker bakkie koffie en natuurlijk een Zeeuwse Bolus. Na de koffie reden we naar een ander stukje strand.

Diverse stenen waar golven overheen of omheen draaiden waren een mooi onderwerp. Timing blijft een ding met de golven maar met deze twee foto’s ben ik wel tevreden.

Inmiddels is de lucht wat aan het betrekken en steekt de wind op. De strekdam valt langzaam droog en ik besluit me op een wat gewaagder plekje op te stellen. Dat heb ik geweten, nat tot mijn knieën maar oké dan heb je ook wel een plaatje. Nog niet perfect, maar ik ben er blij mee. Wat ik zelf ook heel mooi vind is dat de kleuren intenser worden.

Na deze leuke en leerzame workshop neem ik me voor de filterset eens wat vaker in mijn fototas te stoppen.

Terugblik op 2019

En zo is het jaar 2019 al weer bijna voorbij. Net als veel anderen wil ik even terugblikken op een aantal bijzondere gebeurtenissen.

Over het hoogtepunt van dit jaar hoef ik geen seconde na te denken, dat was absoluut het moment dat mijn grote droom uit kwam en ik het noorderlicht mocht aanschouwen. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen, wat heb ik staan genieten daar op het strandje van Senja (Noorwegen). Meer foto’s van Noorwegen kun je bekijken in het fotoalbum op deze website.

klaprozen
De eerste foto’s met mijn nieuwe camera

Tijdens mijn reis op Senja werd me wel pijnlijk duidelijk dat mijn fotografiespullen aan vervanging/vernieuwing toe waren. En zo werd 2019 ook het jaar van grote veranderingen. Naast de overstap van Windows naar Apple, en van Photoshop naar Affinity, kwam daar de SonyA7III. Een fullframe systeemcamera en daarbij in eerste instantie een mooie 24-105 lens van Sony. Ik ga er hier geen review over schrijven, maar wauw, wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet.

Stadsreus
Stadsreus

Omdat ik nu eenmaal een liefhebber van macrofotografie ben, duurde het niet lang of er kwam ook nog een mooie macrolens van Sony bij. Op dat moment besloot ik ook om even tijd voor mezelf te nemen en lekker op ontdekking te gaan met mijn nieuwe apparatuur. En wat heb ik genoten, ik ben een vaste bezoeker van de heemtuin in Hillegom geworden en daarnaast heb ik natuurlijk weer heel wat voetstappen in de Amsterdamse Waterleidingduinen gezet.

Castlefest

En na het genieten van vorig jaar, mocht ook dit jaar een bezoekje aan Castlefest niet ontbreken, uiteraard mocht mijn nieuwe camera mee. Meer foto’s staan in het speciale fotoalbum op deze site.

En net voor de kerstvakantie kwam de zo gewenste telelens. Die moest natuurlijk ook even uitgeprobeerd worden, op een koude gure middag in de Weerlaner Polder ging ik op zoek naar wat vogels, maar helaas, die hadden allemaal een beschut plekje opgezocht denk ik. Deze Shetlandpony wilde wel even poseren, is hij niet leuk?

 

waterleidingduinen
Zwarteveldkanaal

En tenslotte was er ook nog (weer) tijd om een struinronde te organiseren, de After-Christmas-Walk. Het was weer genieten, ik realiseer me hoe leuk het is om met gelijkgestemden te struinen en te fotograferen. De agenda voor 2020 staat online, zie ik jullie een keer tijdens één van mijn activiteiten?

Ik wens iedereen een heel voorspoedig, gezond en fotogeniek 2020.

Damherten

De dag na kerst is het heerlijk weer, en ik besluit in de middag om even een rondje Waterleidingduinen te gaan lopen. Dit is meteen een mooie gelegenheid om mijn nieuwe telelens nog eens even uit te proberen. Ik had het kunnen weten….. als ik bij ingang De Zilk de parkeerplaats op kom, zie ik dat het helemaal vol staat. Nou ja, niets aan te doen, ik loop mijn geplande rondje en merk dat de meeste watervogels rustiger plekken hebben opgezocht. Ik zal het met de Damherten moeten doen voor de foto’s.

Damherten, er zijn er meer dan genoeg en echt schuw zijn ze niet. Inspiratie krijg ik er eigenlijk ook nooit van, verder dan een registrerend plaatje kom ik meestal niet. Zo ook vandaag niet, maar het is toch een mooie test van mijn nieuwe lens. Ik zie wel dat de foto’s die met deze lens uit de camera rollen, vele malen scherper zijn, dan die met mijn oude camera en zoomlens.

Enfin, ik heb in ieder geval een lekkere frisse neus gehaald, en onderstaand uiteraard een paar plaatjes van Damherten.

 

Kleurrijke ochtend

Spontaan een dagje vrij genomen gisteren, met in mijn achterhoofd een vroeg uitstapje naar de natuur. Maar ja, wat zou het worden, weer een saaie, grijze en natte dag? Of toch de wekker vroeg zetten en hopen op wat bijzonders? Wat ben ik blij dat ik het laatste heb gedaan. Rond 07.30 parkeerde ik de auto bij Panneland. Al onderweg had ik wat vage tinten in de nog donkere lucht gezien. In plaats van direct de Waterleidingduinen in te lopen, besloot ik een paar meter terug te lopen en het pad in te slaan langs de buitengrens van het gebied. Daar heb je wat meer vrij uitzicht richting oosten.

zonsopkomst

Een goede keuze, want dit was het spektakel van de zonsopgang. Wat een intense kleurenpracht. Enige haast was wel geboden, want het duurde maar kort.

Zonsopkomst

Niet veel later werd de lucht al fletser. De bijzonder opstapeling van wolken bleef nog wel even zichtbaar. Maar even later was de betovering verbroken. De lucht werd grijzig en flets. Tijd om even richting het bos te gaan. Voorbij ingang Panneland sloeg ik rechtsaf naar de Beukenlaan. Na enig rondneuzen kwamen er toch wat leuke onderwerpen voor de lens.

herfstkleuren

De rode ochtendlucht kleurde de hele omgeving in een oranje-rode gloed.

herfst

Hoezo, een saaie grijze dag? Wat een heerlijke kleuren.

herfst

Ik keek toevallig even omhoog, wat een mooi licht viel er op deze boomtakken.

boomstam

Een gespleten boomstam, vol met mooie structuren, en deze al wat oudere zwammen.

En tenslotte nog even gespeeld met beweging en lange sluitertijd. Bij deze foto’s heb ik een lange sluitertijd gecreëerd en vervolgens tijdens het indrukken van de ontspanknop de camera rustig verticaal bewogen. En dat kan hele leuke foto’s opleveren. Sprookjesbos, of Spookbos? Het was een mooie ochtend, en ik was net voor de eerste regenbui thuis.

Groene verrassing in Leyduin

Na een regenachtige zaterdagochtend besloot ik om ‘s middags even een frisse neus te gaan halen. Gewapend met camera en macrolens ging ik naar Leyduin, een niet te groot maar wel heel mooi stukje natuur bij mij om de hoek. In eerste instantie zocht ik wat vlinders en die vond ik ook wel, maar met het doorbrekende zonnetje waren ze lekker opgewarmd en bleven niet al te lang stil zitten. Een Bloedrode Heidelibel had ook al weinig geduld. Even later vond ik een andere Heidelibel, hangend aan het Zeepkruid. Dit leverde nog wel een aardig plaatje op. Ik wandelde verder en passeerde nog een lange rij Bramenstruiken. Hier vliegt en fladdert meestal wel wat rond, en zo ook nu, vlinders, zweefvliegen, libellen, vliegen en …. opeens valt mijn oog op iets groots en groens…. een Grote Groene Sabelsprinkhaan. Wat een schutkleuren!! En deze bleef stil zitten. Nou lekker makkelijk, hoor ik jullie denken, maar ik moest me behoorlijk tussen brandnetels en doorn van de bramenstruiken begeven om deze kanjer op de foto te krijgen. Het leuke is, als je oog eenmaal op een exemplaar gevallen is en je gaat nog beter kijken, dan zie je er meer. Ik telde er zo maar vijf en dan heb ik er ongetwijfeld nog een paar gemist. Mijn middag was weer goed. Onderstaand nog een paar foto’s:

 

Vlinderfeestje

Twee weken geleden ben ik op zondagmiddag weer naar de heemtuin in Hillegom gegaan. Het is een heerlijke rustige plek om even te genieten en te fotograferen. Deze zondagmiddag was het wel een waar vlinderfeestje. Het Koninginnekruid stond volop in bloei en daar kwamen de Atalanta’s en Distelvlinders in grote getalen op af. Mooie ander waarnemingen waren de Gehakkelde Aurelia, die helaas niet even de vleugels wilde openen, en de imposante Stadsreus. Deze behoort tot de zweefvliegen, en ziet er imposant uit.

Bekijk hieronder mijn foto’s: