De langste dag 2020

Vanwege de Corona-uitbraak hebben mijn activiteiten lange tijd stil gelegen. Maar na versoepeling van de landelijke maatregelen vond ik dat een struinronde met maximaal 4 personen wel moest kunnen. De langste dag leek mij wel een geschikte gelegenheid, er is niets zo heerlijk als ‘s avonds lekker lang door de duinen struinen.

En wat hebben we genoten, mede dankzij het super mooie weer. Zoals altijd kwamen we eigenlijk tijd te kort en moesten we nog een beetje doorlopen om op tijd bij de uitgang te zijn. Onderstaand een paar foto’s.

Stormachtige wandelingen

Mei 2020, we blijven nog steeds veel thuis, maar gelukkig kan ik nog steeds doen wat ik leuk vind: wandelen in de natuur en fotograferen. De afgelopen weken was ik een paar keer in de Waterleidingduinen. Iedere keer heb ik weer genoten van het concert van de vogels en de mooie natuur. Wat betreft de fotografie kwam het tot wisselende resultaten, voornamelijk dank zij de harde wind die er tijdens al mijn bezoekjes stond.

Ik had van alles in mijn hoofd om de Meidoorns mooi te fotograferen, en de settings waren er ook wel, maar zoals al gezegd, verpestte de wind het eigenlijk iedere keer.

meidoorn
Leuk natuurlijk, zo’n registrerend plaatje.
meidoorn
Het blijft een prachtig gezicht, en de geuren zijn super lente-achtig.
meidoorn
Maar ik ben op zoek naar een wat meer schilderachtige setting.
meidoorn
Hier schijnt de lage avondzon wel mooi door de bloemblaadjes heen.
meidoorn
Op weg naar de uitgang doe ik nog een laatste poging er iets van te maken.

Al wandelend kom ik het eerste (en tot nu toe enige) Icarusblauwtje van dit jaar tegen. Het is wel een super meewerkend fotomodel.

icarusblauwtje
Icarusblauwtje.
icarusblauwtje
Icarusblauwtje.
icarusblauwtje
Icarusblauwtje.

Na de foto’s heb ik dit Icarusblauwtje welterusten gewenst en ben verder gelopen. Ik moest wel de tijd een beetje in de gaten houden om voor zonsondergang terug bij de uitgang te kunnen zijn. Bij één van de poeltjes op het Groot Zwarteveld viel mijn oog op een redelijk verse Libel. Meestal bungelen ze in het riet, deze hing aan een boomtakje te balanceren boven het water. Degenen die mij op Social Media volgen hebben ongetwijfeld de filmpjes al gezien over hoe onderstaande foto’s tot stand zijn gekomen, ik hield er in ieder geval weer eens een paar natte voeten aan over.

libel
Libel, hier wat meer van de omgeving mee genomen op de foto.
libel
Libel, de vleugels mooi opgelicht door de avondzon.
libel
Libel, hangend aan een takje.
libel
De Libel bleef rustig hangen, de wind was ook hier wel spelbreker bij het maken van de foto’s.

Na deze fotoshoot werd het wel tijd om in een flink tempo terug naar de uitgang te lopen.

Enkele dagen later was ik weer in de Waterleidingduinen, en zo ook de wind. Mijn plannetje om verder te gaan met het fotograferen van de Meidoorns heb ik maar meteen uit mijn hoofd gezet. Een hert langs het Zwarteveldkanaal bleef me roerloos aanstaren. Dit werd een gemakkelijke fotoshoot. Eenmaal thuis zag ik pas dat hij allerlei verschillende bekkies had getrokken, waarvan ik er enkele in een fotocollage heb gezet. Het duurde vrij lang voordat hij twee oren netjes naar voren had, waarvan dan een grotere foto.

damhert
Pas thuis zag ik de diverse bekkies die dit Damhert trok.
damhert
En uiteindelijk stond meneer er mooi bij, je ziet ook al goed zijn beginnende nieuwe gewei.

Meer spanning zat er niet in deze avond. Ik hoopte nog op een mooie zonsondergang, maar helaas trok de lucht wat flets en grijs dicht.

Een week later besloot ik wat minder vroeg te gaan, in de hoop dat ik, met een zonnetje, wat kikkers en hagedissen zou spotten. Het begon op een andere manier al goed, ik zag diverse Argusvlinders. Maar helaas (en alweer dankzij de harde wind) kwam er geen mooi fotomomentje. Ik zag ook diverse Kleine Vuurvlinders, die gelukkig wel net lang genoeg bleven zitten.

vuurvlinder
Deze Kleine Vuurvlinder bleef wat langer zitten.
vuurvlinder
Wat zijn ze toch prachtig, deze Kleine Vuurvlinders.

Verder zag ik van alles, maar het lukte me niet om een serie te maken van één en hetzelfde beestje. Dus onderstaand maar een rijtje “Los zand”.

bruinvleugelroofvlieg
De Bruinvleugelroofvlieg.
gaasvlieg
Gewone Gaasvlieg.
glazenmaker
Voor mij een nieuwe waarneming, deze Vroege Glazenmaker.
zandhagedis
Na lang zoeken vond ik toch, goed verstopt, een Zandhagedis.

De misser van de dag wil ik jullie niet onthouden, en misschien herkennen enkelen van jullie het wel, na lang zoeken zie je daar in de verte een vlinder zitten, en het lijkt een hele bijzondere. Zo ook nu, en met de camera in de aanslag sloop ik dichterbij. Nou, onderstaand mijn “bijzondere vlinder”.

misser
Niets is wat het lijkt, mijn “bijzondere vlinder” bleek gewoon een verdroogd blaadje een een rietstengel.

Tot zo ver mijn verslaggeving uit de mooie Waterleidingduinen. Ik hoop van harte dat de wind eens wat minder wordt, en dat er een heleboel regen valt, daar wordt de natuur vast heel blij van.

Alle foto’s nog even in een galerij bekijken:

 

Vertel de lente met drie foto’s

Nu het ‘s avonds weer lekker lang licht is, zijn de struin- en fotografierondjes verplaatst van de zaterdagochtend naar de woensdagavond. En zoals altijd, alles mag, niets moet, gewoon even lekker van de natuur genieten staat bij mij voorop. Kunnen we daarbij toevallig een paar mooie foto’s maken en wat ervaringen uitwisselen over fotografie, dan is dat natuurlijk prima.

Voor het struinrondje van afgelopen woensdagavond had ik een opdrachtje bedacht: Leg de lente vast in drie foto’s. Dat is een heel rekbaar thema en ik ben altijd benieuwd waar de deelnemers zich dan op focussen.

Het weer van afgelopen woensdagavond was trouwens alles behalve lenteachtig….. er stond een harde wind en het was ijzig koud. Macrofotografie viel af, te veel beweging en door de kou geen vlinders of andere fladderaars te bekennen. Wat dan? Bij ingang De Zilk van de Waterleidingduinen zie je altijd veel mannetjes-Damherten. Inmiddels hebben ze hun gewei afgeworpen, en onmiddelijk daarna begint een nieuw gewei te groeien, de mannetjes hebben twee licht behaarde knobbels tussen hun oren wat over een tijdje weer een mooi nieuw gewei zal worden. De Koningsvarens waren ook een echt teken van lente, met hun mooie gekrulde groei-toppen zijn ze echt fotogeniek. Als het dan te hard waait voor de details, is het altijd nog de moeite waard om een plaatje van de varens in het landschap te maken.

Zelf vind ik het voor de afwisseling altijd leuk om even te stoeien met lange sluitertijden en beweging in de foto’s. Soms denk ik “wauw” en soms gooi ik het thuis meteen weg. Maar al doende leer je en ik laat even zien wat voor leuke resultaten je er mee kunt behalen.

Uiteindelijk hadden wij een gezellige avond en wat betreft de lentefoto’s zeg ik “goed gelukt”.

 

Waterleidingduinen Mei 2017

Mei, een heerlijke maand waarin de natuur bijna uit z’n voegen barst. Er groeit en bloeit van alles. Ik heb meerdere keren genoten, mede dankzij mooi weer en lekkere lange avonden. In onderstaande fotogalerij heb ik een overzichtje gemaakt van één en ander wat ik ben tegen gekomen. Geniet maar mee, klik op de eerste foto om de foto’s op ware grootte te kunnen doorbladeren.

Winter-voorbode?

Zaterdag 3 december, mijn wekkertje gaat als het nog aardedonker is. Na een lekkere kop koffie en het krabben van de autoruitjes rijd ik bij schemerlicht richting ingang Panneland van de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik hoop op mist en een mooie zonsopgang. Mijn geduld word even op de proef gesteld, op het weggetje naar Panneland loopt een kudde van een stuk of 12 losgebroken koeien en ze zijn niet van plan om ook maar één hoefje aan de kant te gaan. Één koe likt de koplamp van mijn auto schoon, een andere staart nieuwsgierig naar binnen. Ik bel de politie en vind vervolgens een gaatje om tussen de koeien door te rijden.

Mooi, precies met zonsopgang wandel ik het duingebied in. Het is koud en windstil. Helaas is de zonsopgang vandaag nogal gewoontjes, en ook de hoeveelheid mist is niet waar ik op hoopte. Maar toch!! Het is heel erg mooi en als dit een voorbode van de winter is dan verheug ik mij daar op. Ik wandel het Zwarteveldkanaal rond en geniet met volle teugen. Op de terugweg zie ik nog een IJsvogeltje maar die heeft helaas geen zin om even te poseren. Inmiddels begint het ook druk te worden met hardlopers en wandelaars. Tevreden wandel ik naar de auto.